Λίγα λόγια για το τί είδαμε στους τρεις μεγάλους ποδηλατικούς γύρους του 2025 και μερικές σκέψεις συνολικά για ολόκληρη την αγωνιστική σεζόν. Οι κορυφαίοι πρωταγωνιστές, οι εντυπωσιακές επιδόσεις και η τετράδα που ξεχώρισε.
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η ομάδα των Εμιράτων (UAE) αναδείχθηκε ως η μεγάλη πρωταγωνίστρια του επαγγελματικού πελοτόν στην ποδηλασία δρόμου, με αιχμή του δόρατος – για μια ακόμα φορά – τον αρχηγό της, Ταντέι Πογκάτσαρ. Ο Σλοβένος ήταν και πάλι εντυπωσιακά κυριαρχικός, πρόσθεσε πολλές και σημαντικές νίκες στο παλμαρέ του, με κορυφαίες εμφανίσεις σε όσους αγώνες συμμετείχε. Από κοντά και η εκπληκτική UAE, που κατέρριψε ένα ρεκόρ 16 ετών, αφού έφτασε τις 97 συνολικά νίκες μέσα στο 2025, αφήνοντας πίσω της τις 85 της Columbia-HTC το 2009.
Σε ό,τι αφορά αποκλειστικά τους μεγάλους γύρους, η UAE προσπάθησε ξανά να επαναλάβει το απόλυτο τρία στα τρία του 2023 από την Jumbo Visma, όμως η ολλανδική ομάδα έδειξε για μια ακόμη φορά το βάθος της, αλλά και τη μοναδική της ικανότητα να εφαρμόζει σύνθετες στρατηγικές φτάνοντας σε εντυπωσιακές ανατροπές, με αποτέλεσμα οι αθλητές της, Σάιμον Γέιτς και Γιόνας Βίνγκεγκορντ, να κατακτήσουν ο μεν πρώτος το Giro, ο δε δεύτερος τη Vuelta. Ας τα πάρουμε όμως ένα-ένα από την αρχή.
Ο ΣΤΡΑΤΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΤΑΝΤΕΪ ΠΟΓΚΑΤΣΑΡ
Χρησιμοποιώντας ακριβώς τον ίδιο μεσότιτλο με την ανασκόπηση του 2024, αφού μόνο τέτοια επίθετα μπορούν να χαρακτηρίσουν τον κορυφαίο ποδηλάτη στον κόσμο τα τελευταία χρόνια, ξεκινάμε με τον Πογκάτσαρ και όσα μοναδικά μας πρόσφερε τη χρονιά που πέρασε. Ο Σλοβένος μοιάζει να είναι από άλλο πλανήτη, δεν είναι μόνο οι νίκες που παίρνει, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τις κατακτά, δεν είναι μόνο ο αριθμός των νικών, αλλά και ο βαθμός δυσκολίας της κάθε μιας από αυτές.
Ο Πόγκι μοιάζει ανίκητος σε οποιοδήποτε τερέν, αλλά και σε οποιοδήποτε format αγώνα. Είτε πρόκειται για μονοήμερο, είτε για εβδομαδιαίο γύρο, είτε για μεγάλο γύρο τριών εβδομάδων, ο Σλοβένος πρωταγωνιστεί πάντα και παντού, στις ανηφόρες, στις κατηφόρες, στα επίπεδα τμήματα, στα χρονόμετρα, στους χωματόδρομους, στο παβέ. Οι επιθέσεις του, δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τερματισμό, ενώ είναι αναμενόμενες από όλους τους αντιπάλους του (πολλές φορές γνωρίζουμε ακόμα και το ακριβές σημείο στο οποίο θα επιτεθεί), σπάνια μπορούν να αντιμετωπιστούν, ενώ όσοι «γενναίοι» προσπαθήσουν να ακολουθήσουν τη ρόδα του, πολύ γρήγορα μένουν από δυνάμεις, περιοριζόμενοι να κοιτάζουν απλά τη σιλουέτα του να ξεμακραίνει και να εξαφανίζεται στον δρόμο.
Ο Πογκάτσαρ μέσα στο 2025 έφτασε τις 20 νίκες, που από μόνος του είναι άκρως εντυπωσιακός αριθμός. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι όλες αυτές οι νίκες (εξαιρώντας το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα) ήρθαν σε αγώνες World Tour, εκτός μόνο από το Tre Valli Varesine (ProSeries). Ο Σλοβένος βρέθηκε στην εκκίνηση 17 αγώνων και κέρδισε τους 11, ενώ στους υπόλοιπους 6, μόνο δυο φορές δεν ανέβηκε στο τελικό βάθρο.
Ήρθε πρώτος και στους τρεις γύρους που πήρε μέρος (UAE Tour, Dauphiné και Tour de France), ενώ για πρώτη φορά στην καριέρα του έτρεξε και τα πέντε «μνημεία», όπου κατέκτησε τη νίκη σε τρία από αυτά (Γύρο της Φλάνδρας, Λιέζ-Μπαστόν-Λιέζ και Λομβαρδία) και ανέβηκε στο βάθρο των άλλων δυο (3ος στο Μιλάνο-Σαν Ρέμο και 2ος στο Παρί-Ρουμπέ). Ήταν νικητής στο Strade Bianche, το Fléche Wallonne και το Tre Valli Varesine, έγινε πρωταθλητής Ευρώπης στο αγώνισμα της αντοχής και φυσικά υπερασπίστηκε με επιτυχία τη φανέλα του Παγκόσμιου Πρωταθλητή (επίσης στην αντοχή) στο Κιγκάλι της Ρουάντα.
Σε όλα αυτά αν προσθέσουμε και τις 9 νίκες σε ετάπ (δυο στο UAE Tour, τρεις στο Dauphiné και τέσσερις στο Tour de France), φτάνουμε στον τελικό απολογισμό των είκοσι νικών, που μαρτυρούν την απόλυτη κυριαρχία του Πόγκι μέσα στο 2025. Ας παρουσιάσουμε τα επιτεύγματα του Σλοβένου τη χρονιά που πέρασε, σε bullet points.
- 4ο Tour de France, πλέον πίσω μόνο από τη θρυλική τετράδα των Ανκετίλ, Μερξ, Ινό και Ιντουράιν.
- 2ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο αγώνισμα αντοχής.
- 1ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο αγώνισμα αντοχής.
- 1ος ποδηλάτης στην ιστορία που ανεβαίνει στο βάθρο και των πέντε «μνημείων» την ίδια χρονιά.
- 2ος ποδηλάτης στην ιστορία (μετά τον Έντι Μερξ) που κερδίζει τρία «μνημεία» την ίδια χρονιά.
- 1ος ποδηλάτης στην ιστορία που κερδίζει το ίδιο «μνημείο» πέντε συνεχόμενες φορές (Γύρος της Λομβαρδίας).
- 4ος νεώτερος ποδηλάτης στην ιστορία που φτάνει τις 100 επαγγελματικές νίκες (πλέον βρίσκεται στις 108).
- 3ος πλέον στη λίστα με τα περισσότερα «μνημεία» (10), πίσω μόνο από τους Μερξ (19) και Ντε Βλάμινκ (11).
Ανακεφαλαιώνοντας, ο Πογκάτσαρ έτρεξε για μια ακόμη χρονιά με «σπασμένα φρένα», ξεκινώντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στις 17 Φεβρουαρίου στον Γύρο των Εμιράτων και ολοκληρώνοντας τη σεζόν σχεδόν οκτώ μήνες μετά, στις 11 Οκτωβρίου στη Λομβαρδία. Αυτό το απίστευτο φαινόμενο αθλητή, συνεχίζει να γράφει την ιστορία της σύγχρονης ποδηλασίας με αριθμούς και επιδόσεις που ζαλίζουν, με επιθέσεις και νίκες που εντυπωσιάζουν.
Στον μεγάλο στόχο της χρονιάς, τον Γύρο Γαλλίας, παρουσιάστηκε και πάλι «άτεγκτος» με τους αντιπάλους του (κυρίως με τον Γιόνας Βίνγκεγκορντ), πήρε τέσσερα ετάπ (φτάνοντας πλέον συνολικά τα 21) και έφτιαξε – εξαιρώντας τον Δανό – σκανδαλώδεις χρονικές διαφορές στη γενική κατάταξη. Η μοναδική «ρωγμή» στην αδιαπέραστη πανοπλία του, ήταν η τακτική της Visma στο Tour, που τον κούρασε αρκετά, όπως φάνηκε στην τελευταία εβδομάδα του αγώνα, χωρίς πάντως να τον προβληματίσει στο τελικό αποτέλεσμα.
Εκεί που τον επηρέασε, ήταν στην απόφασή του να μην τρέξει τελικά τη Vuelta, αφού τόσο ο ίδιος όσο και η ομάδα του, κατέληξαν στο ότι δεν βρισκόταν στην ιδανική κατάσταση που θα ήθελαν, για να αντιμετωπίσει έναν ακόμη γύρο τριών εβδομάδων. Ο Γύρος Ισπανίας δείχνει να «δυσκολεύει» τον Σλοβένο, ο οποίος μάλιστα πριν λίγο καιρό πρότεινε την αλλαγή της Vuelta με το Giro στο καλεντάρι, δίνοντας ως κύριο επιχείρημα την κλιματική αλλαγή. Επειδή όμως κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί, ο Πόγκι θα πρέπει να βρει την κατάλληλη ευκαιρία για να παρουσιαστεί κάποια στιγμή στην Ισπανία και να διεκδικήσει την κόκκινη φανέλα, τη μοναδική που λείπει από τη συλλογή του.
Με όσα έχουμε μάθει για τον προγραμματισμό της UAE για το 2026, φαίνεται ότι ούτε φέτος θα τον δούμε στην – ιδιαίτερα δύσκολη και απαιτητική με τα 58.000 υψομετρικά – Vuelta. Οι άνθρωποι των Εμιράτων δεν το έχουν αποκλείσει τελείως, αλλά οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν αρνητικές ως προς μια ενδεχόμενη συμμετοχή του. Το πρόβλημα για τον Πόγκι είναι ότι η Unipublic πολύ δύσκολα θα σχεδιάσει έναν γύρο τόσο εύκολο όσο το Giro του 2024 με τα 44.000 υψομετρικά, ώστε να τον δελεάσει, όπως έκανε πρόπερσι ο Μάουρο Βένι. Οι Ισπανοί δείχνουν εδώ και 15 χρόνια απόλυτα προσκολλημένοι στο μοτίβο των πολλών βουνών και των ατελείωτων ανηφορικών τερματισμών, κάτι που σημαίνει ότι στο μέλλον, ο Σλοβένος πιθανώς να χρειαστεί να «θυσιάσει» μεγάλο μέρος των αγώνων της άνοιξης, ώστε να φτάσει αρκετά φρέσκος και δυνατός στη Vuelta μετά το Tour.
Η ΜΑΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ UAE
Αφήνουμε προς το παρόν τον Πογκάτσαρ και περνάμε στην ομάδα του, τα Εμιράτα, που ακολουθώντας το παράδειγμα του αρχηγού τους, διέλυσαν τα πάντα μέσα στο 2025. Η UAE πραγματοποίησε την καλύτερη σεζόν της, φτάνοντας στις 97 νίκες και καταρρίπτοντας έτσι το ρεκόρ της HTC Columbia με 85 από το 2009. Αν σε αυτές τις 97 πρωτιές, προσθέσουμε τις 61 δεύτερες θέσεις και τις 40 τρίτες, οι αθλητές της UAE ανέβηκαν συνολικά 198 φορές στο βάθρο! Το ακόμα πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι αυτές οι 97 νίκες προήλθαν από 20 διαφορετικούς αθλητές, δηλαδή πάνω από τα δύο τρίτα του ρόστερ.
Στην κορυφή φυσικά βρίσκουμε τον Πογκάτσαρ με 18 νίκες (δεν υπολογίζονται το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο, επειδή εκεί ο Πόγκι εκπροσώπησε τη Σλοβενία και όχι την UAE) και το «βάθρο» συμπληρώνουν ο Ισαάκ ντελ Τόρο με 16 και ο Ζοάο Αλμέιντα με 10. Πιο πίσω βρίσκουμε τους Αγιούσο (8), ΜακΝάλτι (6), Βάιν (5), Ολιβέιρα (4) και Ναρβάες (4), με όλους τους υπόλοιπους να ακολουθούν στη λίστα. Σε όλες αυτές τις νίκες προσθέτουμε και το ομαδικό χρονόμετρο που κέρδισαν τα Εμιράτα στον Γύρο Ισπανίας.
Αναλύοντας ποιοτικά αυτές τις 98 νίκες, βλέπουμε ότι οι 47 ήταν σε αγώνες World Tour, κάτι που τονίζει ακόμα περισσότερο την κυριαρχία της UAE στη διάρκεια του 2025. Από τους 12 εβδομαδιαίους γύρους που βρίσκονται στο World Tour, οι αθλητές των Εμιράτων κέρδισαν τους 8 (Down Under, UAE, Tirreno-Adriatico, Itzulia, Romandie, Dauphiné, Ελβετία και Πολωνία). Συνολικά, από τους 36 αγώνες του World Tour, η UAE κέρδισε τους 16, ανάμεσά τους το Tour και τα τρία μνημεία του Πογκάτσαρ.
Το βάθος του ρόστερ των Εμιράτων είναι μοναδικό και ζηλευτό. Όπως γράψαμε και στην αρχή της ενότητας, πρόκειται για την ομάδα που κυριάρχησε μέσα στο 2025, όμως κάτι έλειπε για να μπορέσουμε να χαρακτηρίσουμε τη σεζόν απόλυτα θριαμβευτική. Και αυτό το κάτι ήταν οι μεγάλοι γύροι. Είναι γνωστό σε όλους ότι η UAE θέλει να επαναλάβει το εκπληκτικό τρία στα τρία της Jumbo Visma το 2023, να κερδίσει δηλαδή μέσα στην ίδια χρονιά Giro, Tour και Vuelta. Διαθέτει σίγουρα τους αθλητές για να το διεκδικήσει αυτό. Όμως απέναντί της βρέθηκε ξανά ο «κακός της δαίμονας», το αντίπαλο δέος στα Grand Tours, η Visma Lease a Bike.
Η ΜΑΕΣΤΡΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ VISMA ΣΤΟ ΦΙΝΕΣΤΡΕ
Η Visma, μετά τη γεμάτη ατυχίες σεζόν του 2024, ξεκίνησε το 2025 θέλοντας να επανέλθει στην κορυφή, με μεγάλο της όπλο τον Γιόνας Βίνγκεγκορντ, ο οποίος είχε δηλώσει πως θα έτρεχε Tour και Vuelta. Πριν μπει ο Δανός στη μάχη, η ολλανδική ομάδα είχε να αντιμετωπίσει το Giro, όπου εμφανίστηκε με ιδιαίτερα «χαμηλούς τόνους», αφήνοντας την πρωτοβουλία στην UAE που κατέβηκε με τρεις αρχηγούς, τους Αγιούσο, Ντελ Τόρο και Άνταμ Γέιτς, καθώς και στη Red Bull του Πρίμος Ρόγκλιτς, αλλά και την EF του Ρίτσι Καραπάς.
Ο αρχηγός της Visma, Σάιμον Γέιτς, υπολογιζόταν από τους ειδικούς μάλλον περισσότερο για να μεγαλώσει η λίστα των θεωρητικών αουτσάιντερ, παρά ως ένας πραγματικός διεκδικητής της ροζ φανέλας. Τις πρώτες ημέρες του αγώνα, αρχικά στην Αλβανία και κατόπιν σε ιταλικό έδαφος, ο Γέιτς βρισκόταν μόνιμα εκτός πρώτης δεκάδας της γενικής, όταν Ρόγκλιτς, Αγιούσο και Ντελ Τόρο έδιναν τις δικές τους μάχες στις πρώτες θέσεις. Με την ολοκλήρωση του 7ου ετάπ, τη μέρα που ο Αγιούσο κέρδισε στο Ταλιακότσο και ο Ρόγκλιτς πήρε για δεύτερη φορά τη maglia rosa (έχοντας στα 4” τον Αγιούσο και τον Ντελ Τόρο στα 9”), ο Βρετανός έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του στην 9η θέση της γενικής, 39” πίσω από τον Σλοβένο.
Δυο μέρες μετά, στο 9ο ετάπ, το τελευταίο της πρώτης εβδομάδας με το sterrato στους δρόμους της Τοσκάνης, είχαμε την πρώτη σημαντική αλλαγή σκηνικού. Ο Ντελ Τόρο, με φανταστική εμφάνιση, τερμάτισε 2ος πίσω από τον Βαν Άερτ και πήρε τη ροζ φανέλα, δημιουργώντας σημαντικές διαφορές από όλα τα υπόλοιπα φαβορί: 1:13” από τον Αγιούσο, 1:40” από τον Καραπάς, 1:42” από τον Σάιμον Γέιτς και 2:25” από τον Ρόγκλιτς (που για πολλοστή φορά στην καριέρα του είχε πτώση σε μεγάλο γύρο).
Μετά την πρώτη ημέρα ξεκούρασης, ακολούθησε το ατομικό χρονόμετρο στην Πίζα. Στα 29 χιλιόμετρα της διαδρομής, ο Ντελ Τόρο έχασε χρόνο, αλλά παρέμεινε πρωτοπόρος, με τον Αγιούσο στα 25”, τον Σάιμον Γέιτς στο 1:03”, τον Ρόγκλιτς στο 1:18” και τον Καραπάς στα 2:10”. Ο αρχηγός της EF, ο μόνος από τα μεγάλα ονόματα που έχασε χρόνο στο ΙΤΤ, επιτέθηκε την επομένη, τερμάτισε πρώτος στο Καστελνόβο Νε’Μόντι και κέρδισε 10” από τους υπόλοιπους. Το 14ο ετάπ έφερε τον αγώνα – υπό βροχή – στη Σλοβενία, όμως 25 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό, υπήρξε μαζική πτώση, με «θύματα» ανάμεσα σε άλλους, τους Αγιούσο, Ρόγκλιτς, Τιμπέρι και Τσικόνε.
Όλοι συνέχισαν, όμως είχαν σημαντικές απώλειες στη Νόβα Γκορίτσα: ο Ντελ Τόρο συνέχισε στα «ροζ», ο Σάιμον Γέιτς 2ος στο 1:20”, ο Αγιούσο 3ος στο 1:26”, ο Καραπάς 4ος στα 2:07” και ο Ρόγκλιτς 5ος στα 2:23”. Την επόμενη μέρα, ο Ρόγκλιτς δέχτηκε συνεχόμενες επιθέσεις και έχασε ακόμα περισσότερο χρόνο στη γενική, κατρακυλώντας στη 10η θέση, 3:53” πίσω από τον Μεξικανό της UAE. Μετά τη δεύτερη ημέρα ξεκούρασης, στο 16ο, ένα αυθεντικό αλπικό ετάπ, ο Σλοβένος είχε και πάλι πτώση, εγκαταλείποντας τον αγώνα.
Εκείνη η μέρα εξελίχθηκε αρνητικά για τα Εμιράτα. Ο Αγιούσο έχασε επαφή από νωρίς, τερμάτισε 15 λεπτά πίσω από τον νικητή Κρίστιαν Σκαρόνι (XDS Astana) και απώλεσε κάθε ελπίδα για κάτι καλό στη γενική. Όμως και ο Ντελ Τόρο πέρασε δύσκολες στιγμές, αφού δεν μπόρεσε να ακολουθήσει ούτε την επίθεση του Καραπάς, ούτε λίγο μετά εκείνη του Σάιμον Γέιτς. Ο Μεξικανός κράτησε τη ροζ φανέλα, αλλά η διαφορά του μειώθηκε στα 26” από τον Βρετανό και στα 31” από τον Εκουαδοριανό. Στο 17ο ετάπ με το Μορτιρόλο, ο Ντελ Τόρο κέρδισε μερικά δευτερόλεπτα από τους διώκτες του, το ίδιο και ο Καραπάς (στα 41”) από τον Γέιτς (στα 51”).
Στο 19ο, ένα ακόμα ετάπ βουνών, ο Καραπάς επιτέθηκε στην τελευταία ανηφόρα, ο Ντελ Τόρο τον ακολούθησε χωρίς πρόβλημα, όχι όμως και ο Γέιτς που έχασε περίπου μισό λεπτό. Πριν την τελευταία μεγάλη δοκιμασία, το βασιλικό ετάπ της διοργάνωσης, ο 21χρονος Μεξικανός συνέχιζε να φοράει τη maglia rosa, με τον Καραπάς στα 43” και τον Γέιτς στο 1:21”. Με τα σημάδια αδυναμίας που είχε δείξει στις Άλπεις ο Βρετανός, όλα έδειχναν ότι η τελική μάχη για τη νίκη στη γενική θα ήταν υπόθεση των Ντελ Τόρο και Καραπάς. Έτσι φτάσαμε στο 20ο ετάπ, με το επιβλητικό Φινέστρε των 18,5 χιλιομέτρων στο 9,2% να δεσπόζει πριν την τελευταία ανηφόρα στο Σεστριέρε.
Εκεί, στο Giro του 2018, στην ανηφόρα του Φινέστρε, ο Σάιμον Γέιτς, ενώ φορούσε τη ροζ φανέλα και έδειχνε άτρωτος, είχε υποστεί ίσως τη μεγαλύτερη ήττα της καριέρας του, αφού στην επική επίθεση του Κρις Φρουμ, είχε χάσει 39 λεπτά κατρακυλώντας στη 18η θέση της γενικής. Στο ετάπ τώρα, μετά από αρκετά χιλιόμετρα μεγάλης μάχης, σχηματίστηκε ένα μεγάλο γκρουπ από 31 ποδηλάτες, που αποσπάστηκαν από το πελοτόν, ανάμεσά τους και ο αθλητής «κλειδί» για την Visma, Βάουτ Βαν Άερτ. Η διαφορά τους έφτασε μέχρι και τα δέκα λεπτά, παρά την προσπάθεια της EF να μειώσει αυτό το πλεονέκτημα.
Μόλις το μεγάλο γκρουπ μπήκε στην ανηφόρα του Φινέστρε, η EF αύξησε ακόμα περισσότερο τον ρυθμό και αμέσως μετά, ο Καραπάς επιτέθηκε, με τον Ντελ Τόρο να κολλάει στη ρόδα του και τον Γέιτς να χάνει επαφή. Όμως το σταθερό τέμπο του Καραπάς, επέτρεψε στον Βρετανό να τους φτάσει. Ο Γέιτς δοκίμασε αρκετές φορές να φύγει και 13 χιλιόμετρα πριν την κορυφή, έκανε την καθοριστική επίθεση, αφήνοντας πίσω τους δυο. Ο Καραπάς ζητούσε συνεργασία από τον Ντελ Τόρο, ο Μεξικανός δεν έδινε καμία αλλαγή και αμφότεροι περιορίστηκαν στο να κάνουν διαδοχικά ντεμαράζ ο ένας στον άλλο, τακτική η οποία έδωσε μεγάλο πλεονέκτημα στον Γέιτς, που μετά από κάποια χιλιόμετρα, είδε επιτέλους τη διαφορά του να ξεφεύγει από τα 10” και να μεγαλώνει συνεχώς.
Ο Βρετανός πέρασε από την κορυφή του Φινέστρε 1:40” μπροστά από τους διώκτες του, έχοντας ήδη υπερκαλύψει το 1:21” της γενικής. Εκεί τον περίμενε ο Βαν Άερτ, στην κίνηση ματ της Visma. Ο Βέλγος οδήγησε μαεστρικά τον αρχηγό του στην κατηφόρα και στο ξεκίνημα του Σεστριέρε, ενώ πίσω, ο πανικοβλημένος πλέον Ντελ Τόρο ζητούσε βοήθεια από τον εκνευρισμένο για την όλη εξέλιξη Καραπάς, σε ένα ρεσιτάλ ασυνεννοησίας μεταξύ τους, αλλά και σε μια ακατανόητη συνολική ολιγωρία των DS της UAE, που διαχειρίστηκαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο την τροπή του αγώνα.
Αποτέλεσμα όλων αυτών, ήταν ο Γέιτς να τερματίσει 3ος στο ετάπ, 5:13” μπροστά από Ντελ Τόρο και Καραπάς, ολοκληρώνοντας με εντυπωσιακό τρόπο τη μεγαλύτερη ανατροπή του 2025 και εξαφανίζοντας μια για πάντα τα «φαντάσματα» του 2018. Ο Βρετανός, κλαίγοντας από συγκίνηση, προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει αυτό που είχε καταφέρει ο ίδιος με την πολύτιμη βοήθεια του Βαν Άερτ και των υπόλοιπων συναθλητών του, ανεβαίνοντας στο βάθρο για να φορέσει τη ροζ φανέλα. Η Visma, για μια ακόμα φορά απέδειξε ότι παραμένει, μακράν της δεύτερης, η κορυφαία ομάδα στον κόσμο σε ό,τι αφορά τις σύνθετες τακτικές μέσα στον αγώνα.
Όπως ήταν αναμενόμενο, Καραπάς και Ντελ Τόρο έριξαν ο ένας στον άλλο ευθύνες για όσα συνέβησαν στο Φινέστρε, ενώ ο Τύπος άσκησε πολύ σκληρή κριτική στην UAE και τον τρόπο που (δεν) αντέδρασε στην επίθεση του Γέιτς. Εξηγήσεις όπως η έλλειψη σήματος στο βουνό που δυσκόλεψε την ενδοσυνεννόηση, προφανώς και δεν μπόρεσαν να δικαιολογήσουν την «αυτοκτονία» των Εμιράτων, ενώ από την άλλη, φάνηκε και η έλλειψη εμπειρίας του νεαρού Μεξικανού, που αντί να προσπαθήσει να φτάσει τον Γέιτς, περιορίστηκε στο να ακολουθεί τη ρόδα του Καραπάς.
Πάντως, ο ίδιος ο Ντελ Τόρο, δήλωσε αργότερα πως δεν γνώριζε (!) την παρουσία του Βαν Άερτ στο ξεκόλλημα. Παρόλα αυτά, ο Βρετανός της Visma μπορεί να ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στη Ρώμη, όμως και ο Ντελ Τόρο πραγματοποίησε έναν εντυπωσιακό γύρο (κέρδισε τη λευκή φανέλα του καλύτερου νέου αθλητή) και στα 21 του χρόνια, με μια εκπληκτική συνολικά σεζόν (16 νίκες), έδειξε ότι το μέλλον του ανήκει. Πολύ καλός και ο 3ος της γενικής, Καραπάς, που επανήλθε στα βάθρα των μεγάλων γύρων μετά από τρία χρόνια. Συνολικά, ήταν ένας θρίαμβος για την Visma, που έφυγε από την Ιταλία με τη ροζ φανέλα και τρεις νίκες σε ετάπ (μια ο Βαν Άερτ και δυο ο Όλαφ Κόι).
ΤΑΝΤΕΪ ΠΟΓΚΑΤΣΑΡ, Ο ΔΥΝΑΣΤΗΣ ΤΟΥ TOUR
Μετά το Giro, σειρά είχε το μεγάλο ραντεβού της χρονιάς, ο 112ος Γύρος Γαλλίας. Στην εκκίνηση της Λιλ βρέθηκαν σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα, με επικεφαλής το αδιαφιλονίκητο, απόλυτο φαβορί για τη νίκη, Ταντέι Πογκάτσαρ (UAE). Ο Σλοβένος ουσιαστικά είχε μόνο έναν αντίπαλο απέναντί του, τον Γιόνας Βίνγκεγκορντ της Visma. Το τρίτο φαβορί που έδιναν οι ειδικοί, ο Ρέμκο Έβενπουλ (Soudal Quickstep), παρουσιάστηκε περισσότερο ως βασικός διεκδικητής της τρίτης θέσης του βάθρου, παρά ως πραγματική απειλή για τον Σλοβένο και τον Δανό.
Η Visma έδειξε με το «καλημέρα» τις προθέσεις της. Στόχος της ολλανδικής ομάδας ήταν να κάνει δύσκολο τον αγώνα από την πρώτη μέχρι και την τελευταία μέρα, με σκοπό να «λυγίσει» τον Πογκάτσαρ. Στο 1ο ετάπ, οι αθλητές της κατάφεραν να σπάσουν το γκρουπ εκμεταλλευόμενοι τον πλάγιο άνεμο στα τελευταία χιλιόμετρα και στον τερματισμό, Έβενπουλ και Ρόγκλιτς (Red Bull) έχασαν 39” στη γενική. Την επόμενη μέρα, Ματιέ Φαν ντερ Πουλ (Alpecin Deceuninck), Πογκάτσαρ και Βίνγκεγκορντ διεκδίκησαν τη νίκη στο σπριντ, με τον Ολλανδό να περνάει πρώτος τη γραμμή του τερματισμού και να φοράει την κίτρινη φανέλα.
Δυο μέρες αργότερα, στην Ρουάν, η ίδια τριάδα έφτασε πρώτη στον τερματισμό, με τον Σλοβένο να κερδίζει το σπριντ και να πετυχαίνει την 100η επαγγελματική νίκη της καριέρας του. Ακολούθησαν τα 33 χιλιόμετρα ατομικής χρονομέτρησης στην Καν, με τον Έβενπουλ να διαλύει τον ανταγωνισμό και να παίρνει τη νίκη, 16” μπροστά από τον 2ο Πογκάτσαρ, που φόρεσε για πρώτη φορά στον αγώνα την κίτρινη φανέλα. Η μεγάλη έκπληξη όμως ήταν η κακή εμφάνιση του Βίνγκεγκορντ που έχασε 1:05” από τον Σλοβένο (1:13” στη γενική). Στο 7ο ετάπ, στο Μιρ ντε Μπρετάν, ο Πογκάτσαρ, μετά το εντυπωσιακό lead out του Ναρβάες, πήρε τη δεύτερη νίκη του, με τον Βίνγκεκγορντ να περνάει 2ος με τον ίδιο χρόνο.
Όμως η μεγάλη είδηση της ημέρας ήταν η πτώση του Ζοάο Αλμέιντα, υπαρχηγού της UAE, που έδειχνε να έχει τραυματιστεί αρκετά σοβαρά, κάτι που επιβεβαιώθηκε στο 9ο ετάπ, όταν ο Πορτογάλος εγκατέλειψε, αφήνοντας τον Πογκάτσαρ χωρίς τον πολυτιμότερο βοηθό του στα βουνά. Στο 10ο ετάπ, την ημέρα της Βαστίλης, ο Σάιμον Γέιτς (Visma) πήρε τη νίκη μέσα από το ξεκόλλημα και ο Μπεν Χίλι (EF) την κίτρινη φανέλα. Η πρώτη εβδομάδα (ουσιαστικά το πρώτο μισό του αγώνα) ολοκληρώθηκε με τον Πογκάτσαρ να βρίσκεται ένα λεπτό μπροστά από τον Έβενπουλ και 1:17” από τον Βίνγκεγκορντ. Ο Δανός μέχρι εκείνη τη στιγμή, πέραν του χρονομέτρου, ήταν συνεχώς μαζί με τον Σλοβένο, αλλά πάντοτε πίσω του.
Στο 12ο ετάπ ξεκίνησε το τρίπτυχο των Πυρηναίων, εκεί όπου θα έβγαιναν ασφαλή συμπεράσματα για την κατάσταση των φαβορί. Ο Πογκάτσαρ, μετά από ένα ακόμη εντυπωσιακό lead out του Ναρβάες, επιτέθηκε σχεδόν με το ξεκίνημα του Οτακάμ (13.5 χλμ στο 7,8%), τον ακολούθησε μόνο ο Βίνγκεγκορντ, όμως λίγο μετά ο Δανός έχασε επαφή και ο Σλοβένος έφτασε πρώτος στον τερματισμό, 2:10” μπροστά από τον μεγάλο του αντίπαλο, 2:23” από τον Λίποβιτς (Red Bull) και 3:35” από τον Έβενπουλ. Στη γενική, ο Πόγκι είχε πλέον τόσο μεγάλες διαφορές από τους υπόλοιπους (3:31” από τον Βίνγκεγκορντ και 4:45” από τον Έβενπουλ), που ουσιαστικά είχε «καθαρίσει» τον Γύρο.
Ακολούθησε η χρονοανάβαση στο Περαγκίντ (τρία επίπεδα χιλιόμετρα και στη συνέχεια 8 χλμ στο 7,9%), με τον Πογκάτσαρ να δίνει μια ακόμη παράσταση και να παίρνει την 4η νίκη του σε ετάπ, 36” μπροστά από τον Βίνγκεγκορντ που επανήλθε στις καλές εμφανίσεις, προσπερνώντας μάλιστα λίγο πριν τον τερματισμό τον Έβενπουλ, που ήταν φανερό ότι δεν ένιωθε καθόλου καλά. Το τελειωτικό χτύπημα για τον Βέλγο ήρθε την επόμενη μέρα, την τρίτη και τελευταία στα Πυρηναία, όταν στην πρώτη ανάβαση του 13ου ετάπ, στο Τουρμαλέ, έχασε επαφή από το πελοτόν και λίγο μετά εγκατέλειψε. Κάποιες εβδομάδες αργότερα, μάθαμε ότι έτρεξε στο Tour με ένα σπασμένο πλευρό, ενώ υπέφερε και από ιγμορίτιδα.
Με τον Έβενπουλ εκτός μάχης και τις δυο πρώτες θέσεις στο τελικό βάθρο εξασφαλισμένες σε τεράστιο βαθμό από τους Πογκάτσαρ και Βίνγκεγκορντ, όλο το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στη διεκδίκηση της τρίτης θέσης, εκεί όπου ο Φλόριαν Λίποβιτς είχε αρχίσει να ξεχωρίζει. Μετά τη δεύτερη ημέρα ξεκούρασης, οι αθλητές ανέβηκαν το Μον Βαντού (15.7 χλμ στο 8,8%), με τον Βαλεντάν Παρέ Παντρ (Soudal Quickstep) να παίρνει μια εντυπωσιακή νίκη μπροστά από τον Μπεν Χίλι (EF) και τους δυο πρώτους της γενικής – που τερμάτισαν μαζί στην κορυφή – να μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο τις διαφορές τους από τους υπόλοιπους.
Μετά από ένα μεταβατικό ετάπ στην Βαλάνς, ο αγώνας έφτασε στις Άλπεις και το 18ο, το «βασιλικό» ετάπ της διοργάνωσης με 5.500 υψομετρικά και τρία σπριντ ανάβασης, όλα εκτός κατηγορίας, πρώτα το Γκλαντόν, μετά το Μαντλέν και τέλος το Κολ ντε λα Λοζ (26.4 χλμ στο 6,5%). Ο Μπεν Ο’Κόνορ (Jayco AlUla) πήρε τη νίκη από το ξεκόλλημα, ενώ ο Βίνγκεγκορντ επιτέθηκε στον Πογκάτσαρ, ο οποίος όμως κρατήθηκε, αντεπιτέθηκε και πρόσθεσε λίγα ακόμα δευτερόλεπτα στην υπέρ του διαφορά στη γενική. Εκείνος που έχασε πολύτιμο χρόνο στη μάχη της 3ης θέσης, ήταν ο Λίποβιτς, που είδε τον Όσκαρ Όνλι (Picnic PostNL) να τον πλησιάζει στα 22”.
Απέμενε το τελευταίο (19ο) ετάπ βουνών στις Άλπεις, για να μάθουμε ποιος θα κατακτούσε την τρίτη θέση του βάθρου. Ο ανηφορικός τερματισμός στην εκτός κατηγορίας Λα Πλαν (19 χλμ στο 7,2%) θα ξεκαθάριζε αν αυτός θα ήταν ο Λίποβιτς ή ο Όνλι. Στην τελευταία ανάβαση, Πογκάτσαρ, Βίνγκεγκορντ, Λίποβιτς και Όνλι, αποσπάστηκαν από τους υπόλοιπους, έχοντας μπροστά τους μόνο τον Τίμεν Άρενσμαν (Ineos). Μέσα στα δυο τελευταία χιλιόμετρα, ο Όνλι έδειξε να υποφέρει και ο Λίποβιτς που μέχρι τότε ήταν κολλημένος στη ρόδα του, επιτέθηκε για να σιγουρέψει το βάθρο, με τη νίκη να πηγαίνει στον Ολλανδό της Ineos.
Ακολούθησε ένα ακόμα μεταβατικό ετάπ στο Μονπαρλιέ και στη συνέχεια οι αθλητές ταξίδεψαν στο Παρίσι, όπου όμως, για πρώτη φορά στα χρονικά δεν είχαμε την παραδοσιακή «παρέλαση», αφού οι διοργανωτές, εντυπωσιασμένοι από τη μεγάλη επιτυχία της Ολυμπιακής διαδρομής έναν χρόνο νωρίτερα, αποφάσισαν να προσθέσουν στο γνωστό σιρκουί των Ηλυσίων Πεδίων, τρία περάσματα από τον λόφο της Μονμάρτης. Οι εικόνες που παρακολουθήσαμε εκεί ήταν εκπληκτικές, ακόμα πιο εκπληκτική όμως ήταν η επίθεση που εξαπέλυσε στο τρίτο και τελευταίο πέρασμα ο Βάουτ Βαν Άερτ στον Πογκάτσαρ, αφήνοντάς τον πίσω (ο μοναδικός που το πέτυχε σε ολόκληρο το Tour σε ανηφορικό τερέν), για να πάρει μια τεράστια νίκη.
Ακολούθησαν οι απονομές, με τον Πογκάτσαρ να ισοφαρίζει τον Φρουμ στους τέσσερις Γύρους Γαλλίας, έναν λιγότερο από τη θρυλική τετράδα των Ανκετίλ, Μερξ, Ινό και Ιντουράιν. Ο Βίνγκεγκορντ παρουσιάστηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ένα σκαλί κάτω από τον Σλοβένο, αλλά σταθερά αρκετά πάνω από όλους τους υπόλοιπους. Μεγάλη επιτυχία για την Red Bull και τον Λίποβιτς η τρίτη θέση στο βάθρο, όπως και για τον Όνλι η 4η θέση της γενικής. Ο Φέλιξ Γκαλ της Decathlon (5ος), ο Τομπίας Γιοχάνεσεν της Uno-X (6ος), ο Κεβίν Βοκλάν της Arkéa (7ος), ο Μπεν Χίλι της EF (9ος) και ο Ζορντάν Ζεγκά της TotalEnergies (10ος) συμπλήρωσαν την πρώτη δεκάδα.
Μαζί τους, στην 8η θέση, ο Πρίμος Ρόγκλιτς (Red Bull) που κατάφερε να ολοκληρώσει το Tour για πρώτη φορά μετά το «καταραμένο» 2020, κάτι που έδειξε να απολαμβάνει στον υπερθετικό βαθμό και σίγουρα του άξιζε. Αυτή σε γενικές γραμμές ήταν η μάχη της γενικής κατάταξης στον Γύρο Γαλλίας, όπου για μια ακόμη φορά, ο Ταντέι Πογκάτσαρ υπήρξε κυριαρχικός, εντυπωσιακός και δίκαιος νικητής. Η Visma το πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις, ακολούθησε συγκεκριμένη τακτική φθοράς απέναντί του, τον κούρασε (είναι χαρακτηριστικές οι εικόνες του Σλοβένου την τελευταία εβδομάδα, όπου έδειχνε αρκετά καταπονημένος), αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσε να τον «σπάσει» ή έστω να τον προβληματίσει.
ΠΟΓΚΑΤΣΑΡ VS ΒΙΝΓΚΕΓΚΟΡΝΤ
Πριν περάσουμε στη Vuelta, ας πούμε πρώτα μερικά πράγματα για την ατέρμονη μονομαχία Πογκάτσαρ και Βίνγκεγκορντ, που στον Γύρο Γαλλίας έζησε το πέμπτο της κεφάλαιο και εξελίσσεται σε μοναδικό φαινόμενο σε ολόκληρη την ιστορία του Tour de France. Ο Σλοβένος, αφού ισοφάρισε το 2024 σε 2-2 τις κατακτήσεις (δεν υπολογίζουμε το Tour του 2020, αφού εκεί ο Δανός ήταν απών), πέρυσι πήρε και πάλι το προβάδισμα (3-2), το οποίο είχε χάσει το 2023. Δεν έχουμε συναντήσει ποτέ ξανά δυο αθλητές που επί μια πενταετία, να εναλλάσσονται στην πρώτη και τη δεύτερη θέση του κορυφαίου ετήσιου αθλητικού γεγονότος.
Αυτή η καλώς εννοούμενη κόντρα, μας έχει προσφέρει επικές στιγμές ποδηλασίας και σίγουρα είμαστε τυχεροί που ζούμε στην εποχή αυτών των δυο υπεραθλητών. Όπως έγραψα και πιο πάνω, ο Πογκάτσαρ πέρυσι παρουσιάστηκε ένα σκαλί πάνω από τον μεγάλο του αντίπαλο (δεν υπολογίζω το 2024, επειδή ο Δανός έφτασε «μισός» στο Tour) και είναι τιμητικό για τον ίδιο, ότι σε κάθε ευκαιρία παραδέχεται πως η παρουσία του Βίνγκεγκορντ και οι δυο σερί νίκες του το 2022 και το 2023, τον «υποχρέωσαν» να εργαστεί πιο σκληρά και να εξαντλήσει όλες τις πιθανές λεπτομέρειες σε όλα τα επίπεδα, ώστε να ανέβει ξανά στην κορυφή.
Αν το καλοσκεφτείτε, αν δεν υπήρχε κάποιος – οποιοσδήποτε – από αυτούς τους δυο, το Tour de France, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη μάχη της γενικής, θα ήταν ο πιο βαρετός αγώνας της χρονιάς, θα τολμούσα να πω πολύ πιο βαρετός από τα χρόνια της κυριαρχίας της Sky. Για να το κάνω λιανά, αν δεν υπήρχε ο Βίνγκεγκορντ, ο Πογκάτσαρ θα είχε ήδη 6 Γύρους Γαλλίας, θα είχε ξεπεράσει τη θρυλική τετράδα και θα πήγαινε για τον έβδομο. Όπως αν δεν υπήρχε ο Σλοβένος, ο Δανός θα είχε ήδη 5 Γύρους Γαλλίας και θα πήγαινε για τον έκτο.
Και αυτό είναι κάτι που μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά, αφού αμφότεροι απέχουν «παρασάγγας» από τα υπόλοιπα μεγάλα ονόματα του πελοτόν και βέβαια διαθέτουν και τις κορυφαίες ομάδες. Αν πάντως θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, ο Πογκάτσαρ της τελευταίας διετίας είναι τόσο πολύ πάνω από τον Βίνγκεγκορντ, ώστε χρειάζεται την ομάδα του μόνο για συγκεκριμένες «αποστολές» και δεν εξαρτάται σε τόσο μεγάλο βαθμό από αυτήν, τουλάχιστον στα βουνά, εκεί δηλαδή που κρίνονται σχεδόν τα πάντα. Είναι τέτοια η δυναμική του, που ένα απλό lead out (όπως αυτά που του έδωσε ο Ναρβάες) του είναι αρκετό, για να διαλύσει στη συνέχεια τον ανταγωνισμό.
Θα μπορέσει ο Βίνγεγκορντ να απειλήσει και πάλι την κυριαρχία του Πογκάτσαρ στη Γαλλία; Νομίζω ότι είναι το ερώτημα του εκατομμυρίου, ακριβώς επειδή κανείς δεν έχει την απάντηση. Ίσως ναι, ίσως και όχι. Ο Δανός εμφανίστηκε πέρυσι πιο εκρηκτικός στις μικρές, απότομες ανηφόρες, υστέρησε όμως στα μεγάλα βουνά, στο μεγάλο του όπλο δηλαδή τη διετία 2022-2023. Επίσης, δεν έχει επαναλάβει τα πολύ καλά του χρονόμετρα, ιδίως την επική του εμφάνιση το 2023 στο Κομπλού. Αντίθετα, παρουσιάζεται πλέον αρκετά ασταθής στις επιδόσεις του σε αυτό το τερέν. Ας δούμε τώρα τι πέτυχε ο Πογκάτσαρ στο Tour του 2025 απέναντι στον Βίνγεκγκορντ.
Ο Σλοβένος κέρδισε χρόνο από τον Δανό σε εννέα ετάπ (συνολικά 4 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα), ενώ έχασε χρόνο από τον αντίπαλό του σε ένα ετάπ (2 δευτερόλεπτα). Ο Πόγκι είχε χρονικά κέρδη και στις τρεις εβδομάδες, ενώ εξασφάλισε ουσιαστικά τη νίκη του στο πρώτο χρονόμετρο και στο πρώτο ετάπ μεγάλων βουνών (θυμίζοντας πολύ τον Κρις Φρουμ), αφού σε αυτά τα δυο ετάπ (5ο και 12ο) ο Γιόνας έχασε συνολικά τριάμισι λεπτά (από τα 4:24” της τελικής διαφοράς στη γενική). Πιο αναλυτικά, ο Πογκάτσαρ κέρδισε απέναντι στον Βίνγκεγκορντ:
- 2ο ετάπ: 2” (bonus)
- 4ο ετάπ: 6” (bonus)
- 5ο ετάπ: 1:05” (ITT)
- 7ο ετάπ: 4” (bonus)
- 12ο ετάπ: 2:14” (τα 4” bonus)
- 13ο ετάπ: 36” (ITT)
- 14ο ετάπ: 6” (τα 2” bonus)
- 16ο ετάπ: 2”
- 18ο ετάπ: 11” (τα 2” bonus)
Αντίθετα, ο Βίνγκεγκορντ κέρδισε μόλις 2 δευτερόλεπτα από τον Πογκάτσαρ, στον τερματισμό του 19ου ετάπ, στο Λα Πλαν, στο σπριντ που έκαναν οι δυο τους πίσω από τον νικητή, Τίμεν Άρενσμαν. Πρόκειται για την πιο φτωχή συγκομιδή του Δανού απέναντι στον Σλοβένο, από το 2021 που ξεκίνησε το δικό τους «μπρα ντε φερ». Δεν είναι τυχαίο ότι στους δυο τελευταίους Γύρους Γαλλίας (2024 & 2025), ο Βίνγκεγκορντ δεν έχει καταφέρει να πάρει ούτε ένα δευτερόλεπτο καθαρού χρόνου από τον Πογκάτσαρ σε οποιοδήποτε ετάπ βουνών ή χρονομέτρου.
Οι δυο τους θα συνεχίσουν μέσα στο 2026 τη μάχη της κίτρινης φανέλας, αφού υπό φυσιολογικές συνθήκες θα βρεθούν αμφότεροι στις 4 Ιουλίου στην εκκίνηση της Βαρκελώνης. Ο Δανός υποστηρίζει ότι μόλις στην περσινή Vuelta ένιωσε να ξεπερνάει στο 100% τον τρομακτικό του τραυματισμό στην Itzulia του 2024. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της Visma, ο Βίνγκεγκορντ θα τρέξει φέτος Giro και Tour, αφού θέλει να γίνει ο όγδοος αθλητής στην ιστορία που θα συμπληρώσει το τρίπτυχο των μεγάλων γύρων (μετά τους Ανκετίλ, Τζιμόντι, Μερξ, Ινό, Κονταδόρ, Νίμπαλι και Φρουμ). Το πόσο θα επηρεάσει τον αρχηγό της Visma η κούραση από το Giro, θα φανεί μόνο στη διάρκεια του Tour. Οπότε, υπομονή μέχρι τον ερχόμενο Ιούλιο, εκεί όπου θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το έκτο κεφάλαιο αυτής της μεγάλης αντιπαλότητας, για να δούμε αν το 3-2 υπέρ του Σλοβένου θα γίνει 4-2 ή αν ο Δανός θα μπορέσει να ισοφαρίσει σε 3-3.
UAE XRG VS VISMA LEASE A BIKE
Αναφερθήκαμε στη μάχη Πογκάτσαρ και Βίνγκεγκορντ, ας δούμε τώρα τι έκαναν οι ομάδες τους στο Tour και πόσο βοήθησαν τους αρχηγούς τους. Ξεκινώντας από την UAE, παρά την απώλεια του Ζοάο Αλμέιντα στο 9ο κιόλας ετάπ, πριν δηλαδή παρουσιαστούν τα ετάπ των μεγάλων βουνών, ο Σλοβένος δεν έδειξε να επηρεάζεται στο παραμικρό. Η μεγάλη αποκάλυψη για τα Εμιράτα ήταν ο Τιμ Βέλενς, ακούραστος βοηθός του Πόγκι σχεδόν σε όλα τα τερέν, ο οποίος επιβραβεύτηκε και με νίκη στο 15ο ετάπ.
Πολύ καλές εμφανίσεις είδαμε και από τους Νιλς Πόλιτ στα επίπεδα χιλιόμετρα και Τζόναταν Ναρβάες στις ανηφόρες, κυρίως στα δυο εκπληκτικά lead-out που έκανε στον αρχηγό του στο Μιρ ντε Μπρετάν και το καθοριστικό Οτακάμ. Σταθερός ο Μαρκ Σολέρ, λίγο πιο κάτω ο Πάβελ Σίβακοφ, όχι στην καλύτερη κατάστασή του ο Άνταμ Γέιτς, με πολλά σκαμπανεβάσματα. Παρά τις «κλασικές» απροσεξίες της ομάδας (θυμηθείτε το 1ο ετάπ και το σπάσιμο του γκρουπ που πέτυχε η Visma λόγω του πλάγιου ανέμου, όπου σύσσωμη η UAE, πλην του Βέλενς, πιάστηκε στον ύπνο), μπορούμε να πούμε ότι συνολικά οι βοηθοί του Πογκάτσαρ έκαναν τη δουλειά τους σωστά και απέδωσαν σε αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο.
Περνάμε στην Visma Lease a Bike, η οποία κατέβηκε στο Tour με ένα συγκεκριμένο σχέδιο, να κάνει όσο πιο δύσκολο τον αγώνα, ώστε να κουράσει και τελικά να «σπάσει» τον Πογκάτσαρ. Η Visma υπηρέτησε αυτή την τακτική από την πρώτη μέχρι και την τελευταία μέρα με απόλυτη συνέπεια, χωρίς όμως να πετύχει τον στόχο της. Και αυτό, επειδή ο Βίνγκεγκορντ δεν μπόρεσε να προβληματίσει σε καμία στιγμή τον Σλοβένο, παρά το γεγονός ότι για πρώτη φορά τον είδαμε τόσο κουρασμένο την τρίτη εβδομάδα (σε αυτό, εκτός από την τακτική των Ολλανδών, έπαιξε σημαντικό ρόλο και η ασθένεια του Πόγκι, όπως αποκάλυψε αργότερα ο Βέλενς).
Η μεγάλη αποκάλυψη της ομάδας – ο αντίστοιχος Βέλενς δηλαδή – ήταν ο Βίκτορ Κάμπεναρτς, ένας ακούραστος βοηθός σε όλα τα τερέν, εκπληκτικός στα βουνά, δραστήριος στα ξεκολλήματα, κυριολεκτικά πανταχού παρών. Αφίνι και Μπενούτ τα πήγαν αρκετά καλά στα επίπεδα χιλιόμετρα και τα ετάπ μέσης δυσκολίας, ο Βαν Άερτ προσπάθησε αρκετά, αλλά δεν του βγήκαν πολλά πράγματα εκτός φυσικά από την εκπληκτική του νίκη στο Παρίσι, ο Ματέο Τζόργκενσον είχε μέτρια παρουσία, το ίδιο και ο Σάιμον Γέιτς (που κέρδισε πάντως ένα ετάπ), ενώ το μεγάλο «όπλο» του Δανού στα βουνά, ο Σεπ Κους, δεν αποδείχτηκε καθοριστικός όπως σε άλλους μεγάλους γύρους τα προηγούμενα χρόνια. Γενικά η Visma το προσπάθησε όσο μπορούσε, αλλά η ανωτερότητα του Πογκάτσαρ απέναντι στον Βίνγκεγκορντ ήταν εκείνη που έκρινε το τελικό αποτέλεσμα.
Η «ΤΑΡΑΓΜΕΝΗ» VUELTA ΤΟΥ ΒΙΝΓΚΕΓΚΟΡΝΤ
Περνάμε στον Γύρο Ισπανίας, έναν «ταραγμένο» αγώνα όπως αποδείχθηκε στην πορεία, έναν αγώνα που δεν ολοκληρώθηκε ομαλά, αλλά αποτέλεσε ένα εκρηκτικό μείγμα μαζικών διαδηλώσεων και πολιτικής αντιπαράθεσης στο κορυφαίο επίπεδο. Ας μείνουμε αρχικά στο αγωνιστικό σκέλος και στη συνέχεια θα δούμε και τα υπόλοιπα. Μετά τον Γύρο Γαλλίας και την απόφαση του Πογκάτσαρ να μην τρέξει τελικά στην Ισπανία, ο Γιόνας Βίνγκεγκορντ παρουσιάστηκε από όλους τους ειδικούς ως το μεγάλο, σχεδόν απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση της κόκκινης φανέλας.
Το αντίπαλο δέος για τον Δανό, παρά την απουσία του Πόγκι, ήταν και πάλι η UAE, που κατέβηκε με δυο αρχηγούς, τον Ζοάο Αλμέιντα και τον Χουάν Αγιούσο. Τα υπόλοιπα μεγάλα ονόματα για τη μάχη της γενικής (Μπεν Ο’Κόνορ, Τζούλιο Τσικόνε, Ντέρεκ Τζι, Έγαν Μπερνάλ, Τζάι Χίντλεϊ, Αντόνιο Τιμπέρι, Μίκελ Λάντα, Φέλιξ Γκαλ, Τζούλιο Πελιτσάρι και Τομ Πίντκοκ) δεν έδειχναν ικανά να αποτελέσουν εμπόδιο στη μάχη Visma και UAE, ούτε καν να καταφέρουν να μπουν σφήνα ανάμεσά τους, όπως και αποδείχτηκε τελικά.
Η επετειακή Vuelta (80η διοργάνωση, 90 χρόνια από τον πρώτο Γύρο Ισπανίας) ξεκίνησε για πρώτη φορά από την Ιταλία. Μετά το πρώτο ετάπ στη Νοβάρα, τη νίκη και την πρώτη κόκκινη φανέλα για τον Γιάσπερ Φίλιπσεν (Alpecin Deceuninck), ακολούθησε ο πρώτος ανηφορικός τερματισμός στο Λιμόνε Πιεμόντε. Στο σπριντ των τελευταίων μέτρων, ο Βίνγκεγκορντ ξεπέρασε στο photo-finish τον Τζούλιο Τσικόνε (Lidl Trek), πήρε την κόκκινη φανέλα και κέρδισε 12” από Αλμέιντα και Αγιούσο. Την επόμενη μέρα, στο Τσέρες, ο Δανός ήρθε τρίτος και πρόσθεσε άλλα 4” μπόνους στον λογαριασμό του.
Στο 4ο, μεταβατικό ετάπ σε γαλλικό έδαφος, ο Νταβίντ Γκοντί (Groupama FDJ) πήρε την κόκκινη φανέλα λόγω καλύτερου πλασαρίσματος στον τερματισμό και έτσι φτάσαμε σε ισπανικό έδαφος και το ομαδικό χρονόμετρο των 24 χιλιομέτρων στο Φιγέρας της Καταλονίας. Εκεί η UAE πήρε τη νίκη (8” πιο γρήγορη από τη 2η Visma) και οι δυο αρχηγοί της μείωσαν τη διαφορά από τον Δανό στα 8”. Στο 6ο ετάπ, το πρώτο με βουνά στην Ανδόρρα, η νίκη πήγε στον Τζέι Βάιν (UAE) από το ξεκόλλημα, ενώ ο 2ος Νορβηγός Τόρσταϊν Τραν πήρε την κόκκινη φανέλα, με ένα πλεονέκτημα δυόμισι λεπτών απέναντι στον Βίνγκεγκορντ.
Η μεγάλη είδηση όμως εκείνου του ετάπ, ήταν η αδυναμία του Αγιούσο να ακολουθήσει τα υπόλοιπα φαβορί στην τελευταία ανάβαση στο Παλ, χάνοντας πάνω από επτά λεπτά στη γενική, μαζί και τις όποιες ελπίδες του στη μάχη της κόκκινης φανέλας, στερώντας παράλληλα από την ομάδα του τη σύνθετη στρατηγική. Την επόμενη, δεύτερη μέρα στα Πυρηναία, ο Αγιούσο μπήκε στο ξεκόλλημα και τερμάτισε πρώτος στο Θερλέρ, ενώ πίσω, ο Τραν κρατήθηκε στο γκρουπ των φαβορί και διατηρήθηκε στην κορυφή της γενικής.
Μετά από ένα μεταβατικό ετάπ στη Σαραγόσα και μια ακόμα νίκη στο μαζικό σπριντ για τον Φίλιπσεν, φτάσαμε στο 9ο ετάπ, ένα κλασικό «unipuerto» με επίπεδη διαδρομή και την ανηφόρα τερματισμού στο Βαλντεθκαράι. Εκεί, 11 χιλιόμετρα πριν την κορυφή, ο Τζόργκενσον αύξησε τον ρυθμό, προετοιμάζοντας την επίθεση του Βίνγκεγκορντ, την οποία δεν μπόρεσε να ακολουθήσει κανείς. Ο Δανός πήρε τη δεύτερη νίκη του, κέρδισε 30” από τον Αλμέιντα και μείωσε τη διαφορά του στη γενική από τον Τραν στα 37”. Ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα του αρχηγού της Visma προς την κατάκτηση της Vuelta, ακριβώς με την ολοκλήρωση της πρώτης εβδομάδας του αγώνα.
Στη διάρκεια της πρώτης ημέρας ξεκούρασης, η UAE πυροδότησε τη «βόμβα»! Στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, οι άνθρωποι των Εμιράτων εξέδωσαν μια ανακοίνωση, όπου έκαναν γνωστό πως ο Χουάν Αγιούσο θα έφευγε από την ομάδα στο τέλος της σεζόν, λόγω γενικότερης ασυμφωνίας στα πάντα. Ο Αγιούσο αντέδρασε, αποκαλώντας την ομάδα «δικτατορία» και κατηγορώντας τους υπεύθυνους ότι ήθελαν να βλάψουν την εικόνα του. Η αλήθεια είναι ότι μετά από αυτή την ανταλλαγή «πυρών», περιμέναμε ακόμα και την απομάκρυνση του Ισπανού από τη Vuelta, αλλά τελικά επικράτησε η ψυχραιμία και ο θεωρητικά συναρχηγός του Αλμέιντα συνέχισε στον αγώνα.
Η δεύτερη εβδομάδα ξεκίνησε με ένα ακόμα «unipuerto» ετάπ, με τερματισμό στην ανάβαση της Λάρα Μπελάγουα. Εκεί είχαμε μια ακόμα νίκη για τον Τζέι Βάιν από το ξεκόλλημα (η τέταρτη για τα Εμιράτα), ενώ άρχισε να προκαλεί εντύπωση η ευκολία με την οποία η UAE άφηνε σημαντικούς βοηθούς του Αλμέιντα στα βουνά να φεύγουν στην επίθεση, αντί να μείνουν μαζί με τον αρχηγό τους. Σε αυτό το ετάπ, ο Τραν έχασε την κόκκινη φανέλα, η οποία πέρασε και πάλι στην κατοχή του Βίνγκεγκορντ. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο 11ο ετάπ στη Χώρα των Βάσκων.
Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι από τη στιγμή που ο Γύρος έφτασε στην Ισπανία (5ο ετάπ), ξεκίνησαν καθημερινές διαδηλώσεις στη διάρκεια του αγώνα, υπέρ των Παλαιστινίων και κατά της γενοκτονίας του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, με άμεσο στόχο την ομάδα της Israel-Premier Tech που συμμετείχε στη Vuelta. Το γενικό αίτημα ήταν η αποβολή της από τον αγώνα και η κατάσταση, καθώς ο αγώνας κατευθυνόταν προς τον Βορρά, γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Χιλιάδες κόσμου με παλαιστινιακές σημαίες, φώναζε συνθήματα κατά του Ισραήλ, ενώ δεν έλειψαν και οι προσπάθειες διαδηλωτών να μπλοκάρουν τους αθλητές της IPT στον δρόμο, όπως συνέβη στο ομαδικό χρονόμετρο του Φιγέρας.
Οι διοργανωτές ήξεραν ότι φτάνοντας στη Χώρα των Βάσκων, θα αντιμετώπιζαν πιθανότατα μεγάλο πρόβλημα, αφού διάφοροι τοπικοί πολιτικοί φορείς είχαν απευθύνει κάλεσμα στους πολίτες ζητώντας τη μαζική παρουσία τους στο ετάπ. Πράγματι, χιλιάδες διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί στο Μπιλμπάο, δυο χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό, έχοντας κάνει κατάληψη στον δρόμο από όπου θα περνούσαν οι αθλητές. Στον αγώνα τώρα, στην τελευταία ανηφόρα, το Πίκε (2,3 χλμ στο 9%), ο Πίντκοκ (Q36.5) επιτέθηκε και μόνο ο Βίνγκεγκορντ μπόρεσε να τον ακολουθήσει. Απέμεναν 8 χιλιόμετρα μέχρι το Μπιλμπάο, αλλά η διοργάνωση αποφάσισε – σωστά – να ουδετεροποιήσει τους χρόνους στην αψίδα των τριών τελευταίων χιλιομέτρων, για να προστατεύσει τους ποδηλάτες.
Πίντκοκ και Βίνγκεγκορντ κέρδισαν 10” από τους υπόλοιπους, ενώ φυσικά δεν υπήρξε νικητής στο ετάπ. Ο Δανός μεγάλωσε τη διαφορά του από τον Αλμέιντα στα 50”, ενώ ο Βρετανός πλασαρίστηκε αθόρυβα στην 3η θέση της γενικής, στα 56”. Την επόμενη μέρα, ο Αγιούσο μπήκε και πάλι στο ξεκόλλημα και πήρε τη δεύτερη νίκη του και πέμπτη για τα Εμιράτα. Στο μεταξύ, είχε ξεκινήσει σκληρή κριτική απέναντι στον Ισπανό για την εν γένει αγωνιστική – και όχι μόνο – συμπεριφορά του. Δημοσιογράφοι, νυν και πρώην αθλητές, ονόματα όπως ο Μιγκέλ Ιντουράιν και – κυρίως – ο Περίκο Ντελγάδο, επιτέθηκαν στον Αγιούσο κατηγορώντας τον για παντελή έλλειψη ομαδικότητας. «Τρέχει μόνο για τον εαυτό του, δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο», ήταν το γενικό συμπέρασμα.
Επόμενη πρόκληση για το πελοτόν ήταν το 13ο ετάπ και το «μυθικό» Ανγκλίρου (12.5 χλμ στο 9,7%). Ο Βίνγκεγκορντ είχε δηλώσει πως ήθελε τη νίκη σε αυτή την εμβληματική ανηφόρα, όμως ο Αλμέιντα εμφανίστηκε εντυπωσιακά δυνατός και υποχρέωσε τον Δανό σε παθητικό ρόλο. Ο Πορτογάλος πέρασε τελικά πρώτος τη γραμμή του τερματισμού, μπροστά από τον Βίνγκεγκορντ, μειώνοντας τη διαφορά τους στη γενική κατά 4” bonus δευτερόλεπτα, ενώ ο Πίντκοκ διατηρήθηκε στην τρίτη θέση, αλλά πλέον στα 2:18”.
Ακολούθησε ένας ακόμη ανηφορικός τερματισμός στο Αστούριας, αυτή τη φορά στην Φαραπόνα, με τον Μαρκ Σολέρ να παίρνει τη νίκη, έβδομη για τα Εμιράτα, με τους Βίνγκεγκορντ και Αλμέιντα να περνούν 2ος και 3ος αντίστοιχα τη γραμμή του τερματισμού. Στο 15ο ετάπ, ο αγώνας άφησε το Πριγκιπάτο και πέρασε στη Γαλικία, σε ένα μεταβατικό ετάπ, το οποίο όμως στιγματίστηκε από την εισβολή ενός γελοίου διαδηλωτή στον δρόμο, τη στιγμή που περνούσαν από εκεί ποδηλάτες, με αποτέλεσμα την πτώση και τον τραυματισμό του Χαβιέρ Ρόμο (Movistar), ο οποίος συνέχισε μεν, αλλά δυο ημέρες μετά εγκατέλειψε.
Μετά τη δεύτερη ημέρα ξεκούρασης, η Vuelta συνεχίστηκε με το 16ο ετάπ, μέσης δυσκολίας και τελευταία ανηφόρα στο Κάστρο δε Ερβίγιε. Με νέες μαζικές διαδηλώσεις να απειλούν και πάλι την ομαλή ολοκλήρωση του ετάπ, οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να μεταφέρουν τη γραμμή του τερματισμού 8 χιλιόμετρα νωρίτερα. Έγαν Μπερνάλ (Ineos) και Μίκελ Λάντα (Soudal Quickstep) ήταν οι πρωταγωνιστές μέσα από το ξεκόλλημα της ημέρας. Τελικά ο Κολομβιανός νίκησε τον Βάσκο στο σπριντ και πήρε την πρώτη του νίκη σε μεγάλο γύρο μετά τον σοβαρό του τραυματισμό τον Ιανουάριο του 2022 στην πατρίδα του, ενώ στην κορυφή της γενικής δεν υπήρξε καμία αλλαγή.
Στο 17ο ετάπ, με τερματισμό στο Μορεδέρο (9 χλμ στο 9,7%), όλα τα φαβορί έφτασαν μαζί μέχρι το τέλος, με τον Τζούλιο Πελιτσάρι (Red Bull) να παίρνει τη νίκη και τον Βίνγκεγκορντ να κερδίζει 2” από τον Αλμέιντα. Πιο πίσω, ο Πίντκοκ κράτησε την τρίτη θέση, έχοντας πλεονέκτημα 36” απέναντι στον 4ο Τζάι Χίντλεϊ (Red Bull). Για την επόμενη μέρα, στο 18ο ετάπ, ήταν προγραμματισμένο ένα ατομικό χρονόμετρο 27 χιλιομέτρων στην πόλη του Βαγιαδολίδ, όμως οι διοργανωτές μείωσαν την απόσταση στα 12 χιλιόμετρα, ώστε να περιφρουρήσουν πιο αποτελεσματικά τη διαδρομή από τους διαδηλωτές.
Εκεί νικητής ήταν ο Φιλίπο Γκάνα (Ineos), ενώ ο Αλμέιντα κέρδισε 10” από τον Βίνγκεγκορντ και μείωσε τη διαφορά τους στη γενική στα 40”. Στο 19ο, ένα ακόμη μεταβατικό ετάπ στο Γκιχουέλο, ο Δανός πήρε 4” bonus δευτερόλεπτα σε ενδιάμεσο σπριντ και αύξησε τη διαφορά του από τον Πορτογάλο στα 44”. Απέμενε το 20ο, βασιλικό ετάπ της διοργάνωσης, στην οροσειρά της Γουαδαράμα, βόρεια της Μαδρίτης, με τον τερματισμό στην κορυφή της Μπόλα δελ Μούντο (12.3 χλμ στο 8,6%). Ήταν η τελευταία ευκαιρία για τον Αλμέιντα, ο οποίος μόλις μπήκαν στα τελευταία τρία πολύ δύσκολα χιλιόμετρα (με τη μέση κλίση στο 13% και την ανώτατη στο 20%), προσπάθησε να επιτεθεί.
Βίνγκεγκορντ, Κους, Χίντλεϊ, Πίντκοκ και Ριτσιτέλο δεν τον άφησαν να ξεφύγει και περίπου 1200 μέτρα πριν την κορυφή, ο Δανός εξαπέλυσε μια τρομερή επίθεση, την οποία δεν μπόρεσε να ακολουθήσει κανείς. Ο Βίνγκεγκορντ πήρε έτσι την τρίτη νίκη του σε ετάπ και σφράγισε με θριαμβευτικό τρόπο την επικράτησή του στη Vuelta, τον τρίτο μεγάλο γύρο της καριέρας του. Ο Αλμέιντα, παρά την προσπάθειά του, έμεινε 2ος στη γενική, στο 1:16”, ενώ ο Πίντκοκ, η μεγάλη αποκάλυψη του αγώνα, κράτησε την 3η θέση, στα 3:11”, ακριβώς μισό λεπτό μπροστά από τον Χίντλεϊ.
Απέμενε η «παρέλαση» της Μαδρίτης, όμως εκεί τα πράγματα ξέφυγαν από κάθε έλεγχο. Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους της ισπανικής πρωτεύουσας και μόλις το πελοτόν έφτασε στο σιρκουί, μπλόκαραν τον δρόμο, υποχρεώνοντας τους αθλητές και τα αυτοκίνητα συνοδείας να ακινητοποιηθούν. Μετά από σύντομες διαβουλεύσεις των διοργανωτών με την αστυνομία, αποφασίστηκε η οριστική ακύρωση του ετάπ, την ίδια στιγμή που ξέσπασαν επεισόδια σε διάφορα σημεία της Μαδρίτης. Με τους διαδηλωτές να έχουν κάνει κατάληψη και στον χώρο των απονομών, ήταν η μητέρα του Πίντκοκ εκείνη που είχε την ιδέα να στηθεί ένα υποτυπώδες βάθρο στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου της Visma, εκεί όπου έγιναν τελικά οι απονομές, ρίχνοντας την αυλαία στην πιο ταραγμένη Vuelta όλων των εποχών.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, από την πρώτη μέρα που η Vuelta έφτασε σε ισπανικό έδαφος, ξεκίνησαν τα προβλήματα για τους διοργανωτές. Οι διαδηλώσεις ήταν μαζικές και καθημερινές. Η ευαισθητοποίηση – και κινητοποίηση – των Ισπανών απέναντι στα εγκλήματα του ισραηλινού στρατού στη Γάζα αποδείχθηκε τεράστια και είχε την επίσημη στήριξη από την κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ, η οποία ήταν φανερό ότι είχε ζητήσει από την αστυνομία τη μεγαλύτερη δυνατή ανοχή απέναντι στους διαδηλωτές. Οι εμπρηστικές δηλώσεις πρώτα του Σίλβαν Άνταμς (δισεκατομμυριούχου Καναδού ισραηλινής καταγωγής και αφεντικού της Israel Premier Tech) και κατόπιν του κολλητού του φίλου, Νετανιάχου, ξεσήκωσαν ακόμα περισσότερο τους Ισπανούς και δυσκόλεψαν αφόρητα τη διοργάνωση.
Η αλήθεια είναι ότι η Vuelta βρέθηκε ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά και πλήρωσε τα σπασμένα χωρίς να φταίει σε τίποτα. Όταν το όλο θέμα ξέφυγε τελείως από το αγωνιστικό και πέρασε στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, το μόνο που μπορούσε να κάνει η Unipublic ήταν να περιορίσει τις «απώλειες». Και νομίζω ότι το πέτυχε σε τεράστιο βαθμό, παίρνοντας εξαιρετικά γρήγορα τις σωστές αποφάσεις, όποτε και όπου χρειάστηκε. Η μόνη μου ένσταση βρίσκεται στο τελευταίο ετάπ, το οποίο – κατά την ταπεινή μου γνώμη – δεν έπρεπε ποτέ να μπει μέσα στη Μαδρίτη. Αυτό όμως σε τίποτα δεν αφαιρεί τον μεγάλο έπαινο που αξίζουν οι άνθρωποι της διοργάνωσης για τα αντανακλαστικά που επέδειξαν από τη στιγμή που ο αγώνας μπήκε σε ισπανικό έδαφος.
Προφανώς, το ίδιο ισχύει και για τους ποδηλάτες. Εγκλωβισμένοι σε ένα καθαρά πολιτικό μπρα ντε φερ, για το οποίο δεν έφεραν την παραμικρή ευθύνη, πέρασαν σίγουρα δύσκολες στιγμές. Δεν ήταν μόνο ο φόβος μιας πτώσης και των πιθανών τραυματισμών από τους λίγους ανεγκέφαλους εισβολείς, αλλά – πολύ περισσότερο – η συνεχής αβεβαιότητα και ανησυχία για την καθημερινή κατάληξη κάθε ετάπ, γεγονός που δεν τους επέτρεψε να είναι συγκεντρωμένοι και αφοσιωμένοι 100% στο αγωνιστικό κομμάτι. Σε γενικές γραμμές πάντως, επέδειξαν μεγάλη ψυχραιμία, έμειναν μακριά από εμπρηστικά σχόλια, κάποιοι πήραν σαφή θέση υπέρ των διαδηλωτών, κάποιοι άλλοι – όπως ο τελικός νικητής Γιόνας Βίνγκεγκορντ – παραδέχτηκαν ότι τα όσα συμβαίνουν στη Γάζα είναι φυσιολογικό να έχουν εξοργίσει τον κόσμο και το μοναδικό το οποίο ζητούσαν όλες αυτές τις μέρες ήταν να σεβαστούν οι διαδηλωτές την ασφάλεια και την προσπάθειά τους.
Το σημαντικότερο όμως σε όλη αυτή την ιστορία, ήταν η κατά κράτος ήττα του «no politica» στον αθλητισμό. Οι Ισπανοί – Καταλανοί, Βάσκοι, Αστουριάνοι, Γαλικιανοί, Καστιλιάνοι, όλοι ανεξαιρέτως – βγήκαν στους δρόμους, θέλοντας να δείξουν ότι κάποιες καταστάσεις είναι πάνω από τον αθλητισμό, ότι υπάρχουν γεγονότα που ξεπερνούν την ποδηλασία ή οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Και πως ο αθλητισμός ούτε είναι ούτε επιτρέπεται να είναι αποκομμένος από την κοινωνική πραγματικότητα, κλείνοντας τα μάτια του μπροστά σε ανθρώπινα δράματα, μπροστά σε ανθρώπινες τραγωδίες, μπροστά στην βίαιη καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Με τη στάση τους αυτή, έδωσαν μια ανάσα ελπίδας και πάνω απ’ όλα αξιοπρέπειας στον ίδιο τον αθλητισμό.
ΒΙΝΓΚΕΓΚΟΡΝΤ VS ΑΛΜΕΪΝΤΑ
Ας δούμε τώρα τι έκαναν οι δυο μεγάλοι αντίπαλοι στη μεταξύ τους μάχη για την κόκκινη φανέλα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχαμε μια μικρογραφία του Γύρου Γαλλίας. Το λέω αυτό, διότι ο Βίνγκεγκορντ κέρδισε χρόνο από τον Αλμέιντα σε οκτώ διαφορετικά ετάπ, ενώ ο Πορτογάλος από τον Δανό μόνο σε τρία. Και το βασικότερο είναι ότι ο αρχηγός της UAE δεν κέρδισε ούτε ένα δευτερόλεπτο καθαρού χρόνου (δηλαδή όχι bonus) από τον αρχηγός της Visma στα βουνά. Τα μοναδικά κέρδη του Αλμέιντα ήρθαν στα δυο χρονόμετρα (8” στο ομαδικό και 10” στο ατομικό) και στο Ανγκλίρου (4” bonus).
Ο Αλμέιντα είχε την κορυφαία σεζόν της καριέρας του μέσα στο 2025 (1ος στην Itzulia, στη Ρομανδία και στην Ελβετία) και παρουσιάστηκε πανέτοιμος στην Ισπανία για να διεκδικήσει την κόκκινη φανέλα. Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό, έχοντας απέναντί του τον δεύτερο – μετά τον Πογκάτσαρ – «πόλο» των μεγάλων γύρων και μοιραία υπέκυψε στην ανωτερότητα του Δανού. Ο Βίνγκεγκορντ μπορεί να μην παρουσιάστηκε στη Vuelta τόσο κυριαρχικός, όσο ο Σλοβένος στο Tour, αλλά η απόδοσή του (σταθερός, ψύχραιμος, με άψογη διαχείριση των δυνάμεών του και άριστος στην επιλογή των επιθέσεών του) στάθηκε αρκετή για να του δώσει την τελική νίκη.
Αναλύοντας τους αριθμούς, βλέπουμε ότι ο Βίνγκεγκορντ κέρδισε συνολικά 1 λεπτό και 38 δευτερόλεπτα από τον Αλμέιντα, ενώ έχασε από αυτόν μόνο 22”. Ο Δανός κέρδισε 38” bonus, ενώ ο Πορτογάλος μόλις 4”. Ο Αλμέιντα είχε κέρδη μόνο στα δυο χρονόμετρα (18”), όμως ο Βίνγκεγκορντ κέρδισε 48” (καθαρός χρόνος) στα βουνά (Λιμόνε Πιεμόντε, Βαλντεθκαράι και Μπόλα δελ Μούντο), συν τα bonus που συνόδευσαν αυτά τα τρία νικηφόρα ετάπ. Προσθέστε σε αυτά τα 48”, τα 10” του Μπιλμπάο και τα 2” στο Μορεδέρο (επίσης καθαροί χρόνοι) και ιδού το ένα λεπτό που έγειρε την πλάστιγγα υπέρ του αρχηγού της Visma.
Ανακεφαλαιώνοντας, ο Βίνγκεγκορντ βρέθηκε μόνο μια φορά πίσω από τον Αλμέιντα στους 11 ανηφορικούς τερματισμούς και συγκεκριμένα στο Ανγκλίρου, όπου τερμάτισε μαζί του, αλλά έχασε 4” bonus. Ακριβώς δηλαδή ό,τι συνέβη στο Tour με τον Πογκάτσαρ και τον Δανό. Πριν κλείσουμε και την ενότητα της Vuelta, να αναφέρουμε και τη δυνατή ομάδα της Visma που βοήθησε τον αρχηγό της όποτε χρειάστηκε, σε αντίθεση με εκείνη της UAE, που προσανατολίστηκε περισσότερο στο να πάρει νίκες σε ετάπ, από το να μείνει κοντά στον αρχηγό της, κάτι που ανέφερε και ο ίδιος ο Αλμέιντα μετά το ετάπ του Βαλντεθκαράι.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ: ΠΟΓΚΑΤΣΑΡ VS ΕΒΕΝΠΟΥΛ
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδηλασίας δρόμου, διεξήχθη για πρώτη φορά στην Αφρική και συγκεκριμένα στο Κιγκάλι της Ρουάντα. Εκεί, στον αγώνα ατομικής χρονομέτρησης των ανδρών (21/9), σε μια διαδρομή 40,6 χιλιομέτρων, ο μετρ του αγωνίσματος, Ρέμκο Έβενπουλ δεν άφησε κανέναν να αμφισβητήσει τα πρωτεία του, καλύπτοντας την απόσταση σε 49 λεπτά και 46”. Ήταν το τρίτο συνεχόμενο χρυσό μετάλλιο σε παγκόσμιο για τον Βέλγο, ο οποίος λίγες μέρες αργότερα, την 1η Οκτωβρίου, ήρθε πρώτος και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Guilherand Granges της Γαλλίας.
Ο Έβενπουλ, πραγματικός δυνάστης του ατομικού χρονομέτρου, έχει χρυσά σε Ολυμπιακούς, σε Παγκόσμια, σε Ευρωπαϊκό και φυσικά αμέτρητες νίκες σε τέτοια ετάπ και στους τρεις μεγάλους γύρους. Ο Βέλγος ήταν το μεγάλο φαβορί στο Κιγκάλι, αυτό όμως που δεν περίμενε κανείς, ήταν το γεγονός ότι προσπέρασε τον Ταντέι Πογκάτσαρ λίγο πριν τον τερματισμό (ο Σλοβένος είχε πάρει εκκίνηση δυόμισι λεπτά πριν τον Ρέμκο), ρίχνοντάς του τελικά 2 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα. Ήταν – κατά την ταπεινή μου γνώμη – η πιο απρόσμενη ποδηλατική στιγμή σε ολόκληρο το 2025. Τελικά ο Πογκάτσαρ έμεινε εκτός βάθρου, παίρνοντας την 4η θέση, πίσω από τους Τζέι Βάιν (2ος) και Ίλαν Βαν Βίλντερ (3ος).
Μια εβδομάδα μετά το χρονόμετρο, σειρά είχε ο αγώνας αντοχής των ανδρών (28/9), σε μια διαδρομή 267,5 χιλιομέτρων, με 5.475 υψομετρικά, από τις πιο δύσκολες όλων των εποχών. Ο Έβενπουλ ήθελε το χρυσό για να κάνει το double, όμως ο Πογκάτσαρ – και ο πληγωμένος του εγωισμός από το χρονόμετρο – είχε διαφορετική γνώμη. Σε μια ακόμα μεγαλειώδη παράσταση, ο Σλοβένος μάγεψε τα πλήθη στο Κιγκάλι και τα εκατομμύρια τηλεθεατών στον κόσμο με την επιθετική τακτική του. Στα 104 χιλιόμετρα πριν την ολοκλήρωση του αγώνα, έφτασε και ξεπέρασε το ξεκόλλημα, παίρνοντας μαζί του τον Αγιούσο. Λίγο μετά, ο Ντελ Τόρο τους έπιασε και έτσι είχαμε μπροστά μια τριάδα της UAE.
Με 66,6 χιλιόμετρα να απομένουν, ο Πογκάτσαρ έφυγε μόνος του, ενώ πίσω ο Έβενπουλ (μαζί με κάποια ακόμη μεγάλα ονόματα) προσπαθούσε να καταδιώξει, αλλά στάθηκε άτυχος με συνεχή μηχανικά προβλήματα. Σημαντικός ήταν και ο ρόλος του Πρίμος Ρόγκλιτς, που έκλεινε κάθε επίθεση, ώστε ο συμπατριώτης του να διατηρήσει το χρονικό του πλεονέκτημα. Τελικά, ο Ρέμκο ξέφυγε από τους υπόλοιπους, διεκδικώντας τη δεύτερη θέση, αφού το χρυσό είχε ήδη καπαρωθεί από τον εκπληκτικό Σλοβένο, που έφτασε πρώτος στον τερματισμό μετά από 6 ώρες και 21 λεπτά. Ο Έβενπουλ φόρεσε το ασημένιο μετάλλιο και το χάλκινο πήγε στον Ιρλανδό Μπεν Χίλι. Στις 5 Οκτωβρίου, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, ο Πόγκι πήρε ένα ακόμα χρυσό στο αγώνισμα της αντοχής, αυτή τη φορά με επίθεση από τα 75 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό, με τον Έβενπουλ να τερματίζει και πάλι 2ος και τον Γάλλο Πολ Σεϊξάς να έρχεται 3ος.
Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΤΕΤΡΑΔΑ ΤΟΥ 2025
Επιλέγοντας την κορυφαία τετράδα του 2025, στο νούμερο ένα δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Ταντέι Πογκάτσαρ. Ο Σλοβένος (ειδικά) την τελευταία διετία είναι μια κατηγορία μόνος του και φροντίζει να το αποδεικνύει με τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό, δηλαδή παίρνοντας νίκες και προσφέροντας θέαμα. Γράψαμε ήδη αρκετά στην αρχή του κειμένου, στην ενότητα που ήταν αφιερωμένη σε αυτόν, αλλά για τον Πόγκι, τα λόγια ποτέ δεν περισσεύουν. Με τις 20 νίκες του μέσα στο 2025, έφτασε και ξεπέρασε την «κατοστάρα», σταματώντας το «κοντέρ» στις 108 συνολικά στην καριέρα του μέχρι τώρα.
Στα 27 του χρόνια πλέον, πιο ώριμος από ποτέ, ετοιμάζεται για το πέμπτο του Tour και για τα δυο «μνημεία» που του αντιστέκονται ακόμα, το Μιλάνο-Σαν Ρέμο (3ος το 2025) και το Παρί-Ρουμπέ (2ος το 2025). Αν τα καταφέρει, μετά θα απομένει μόνο ο Γύρος Ισπανίας σε εκκρεμότητα. Ο Πογκάτσαρ είναι η χαρά και η ζωντανή διαφήμιση του αθλήματος, πρόκειται για έναν σούπερ-σταρ που μαγνητίζει με τα κατορθώματά του στην ποδηλασία, αλλά και με την εν γένει συμπεριφορά του εκτός δρόμου, πάντα χαμογελαστός, προσηνής, ευγενικός και προσιτός σε όλους. Πρόκειται για τον κορυφαίο στον 21ο αιώνα και τον μοναδικό που θα μπορούσε να συγκριθεί με τον Έντι Μερξ. Αν θα τον ξεπεράσει, θα το δείξει ο χρόνος.
Περνάμε στο νούμερο δύο της λίστας, όπου φιγουράρει ο έτερος των «Διόσκουρων» σε ό,τι αφορά τους μεγάλους γύρους, Γιόνας Βίνγκεγκορντ. Ο Δανός μέσα σε ενάμισι μήνα, είδε τον μεγάλο του αντίπαλο να τον υποχρεώνει στη δεύτερη θέση της γενικής, τόσο στο Dauphiné, όσο και στο Tour de France. Στον Γύρο Γαλλίας, ο Βίνγκεγκορντ παρουσιάστηκε καλύτερος από το 2024, όμως και πάλι δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τον Πογκάτσαρ στα μεγάλα βουνά, χάνοντας παράλληλα πολύτιμο χρόνο και στα χρονόμετρα. Παρόλα αυτά, δεν το έβαλε κάτω.
Βρέθηκε στο Τορίνο, στην εκκίνηση της Vuelta και απέδειξε ότι αν και ο ίδιος βρίσκεται ένα επίπεδο κάτω από τον Σλοβένο, συνεχίζει να παραμένει ένα επίπεδο πάνω από όλους τους υπόλοιπους. Δίχως να είναι στο 100%, διαχειρίστηκε με άψογο τρόπο δυνάμεις και ομάδα και ξεπέρασε το εμπόδιο του Αλμέιντα χωρίς προβλήματα. Μέσα στο 2026 έχει ανακοινώσει ότι θα τρέξει Giro και Tour, με πρώτο στόχο μέσα στη σεζόν να γίνει ο 8ος ποδηλάτης που θα συμπληρώσει το τρίπτυχο στα Grand Tours. Από το πώς θα φύγει από την Ιταλία, θα εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό και η παρουσία του στη Γαλλία. Στα 29 του χρόνια συνεχίζει να βρίσκεται στην ακμή του και είναι η μοναδική – έστω θεωρητική – απειλή για τον Πογκάτσαρ.
Τα δυο κερδισμένα «μνημεία» ήταν αυτά που έκαναν τη διαφορά και έδωσαν την τρίτη θέση της χρονιάς στον Ματιέ φαν ντερ Πουλ και όχι στον Ρέμκο Έβενπουλ. Ο «ιπτάμενος Ολλανδός» δεν έτρεξε πολλούς αγώνες μέσα στο 2025, αλλά όπου έδωσε το παρών, πρωταγωνίστησε. Για μια ακόμη χρονιά στέρησε το Μιλάνο-Σαν Ρέμο από τον Πογκάτσαρ, ενώ άφησε 2ο τον Σλοβένο στο Παρί-Ρουμπέ, κατακτώντας το για τρίτη σερί χρονιά (ο τρίτος που το πετυχαίνει στην ιστορία, μετά τους Λαπίζ και Μοζέρ). Ο Φαν ντερ Πουλ συνέχισε και μέσα στο 2025 αυτή τη φοβερή μονομαχία με τον Ταντέι Πογκάτσαρ, που προς το παρόν έχει τον Σλοβένο πρώτο με 10 «μνημεία» και τον Ολλανδό δεύτερο με 8.
Μην ξεχνάμε ότι οι δυο τους έχουν κατακτήσει τα 13 από τα 15 τελευταία «monuments»! Ο Φαν ντερ Πουλ κέρδισε επίσης το Ε3 Saxo Bank και το Le Samyn, ενώ στο Tour, αφού ξεκίνησε το lead-out για την πρώτη νίκη του Φίλιπσεν (πριν δώσει τη σκυτάλη στον Κέιντεν Γκρόουβς), την επόμενη μέρα κέρδισε το 2ο ετάπ, μπροστά από Πογκάτσαρ και Βίνγκεγκορντ, φορώντας την κίτρινη φανέλα για τέσσερις ημέρες. Μέσα στο 2026, ο Ολλανδός θα ξεκινήσει με το Μιλάνο-Σαν Ρέμο και στη συνέχεια σίγουρα θα προσπαθήσει να κερδίσει ένα τέταρτο Παρί-Ρουμπέ για να ισοφαρίσει τους δυο πολυνίκεις του θεσμού (Ντε Βλάμινκ & Μπούνεν). Τον περιμένουμε φυσικά και στη Φλάνδρα, όπου θα θελήσει να πάρει τη ρεβάνς από τον Πογκάτσαρ και να γίνει ο πρώτος αθλητής στην ιστορία με τέσσερις κατακτήσεις.
Και ολοκληρώνουμε τη λίστα των κορυφαίων, με τον Ρέμκο Έβενπουλ, τον «βασιλιά των βασιλιάδων» στην ατομική χρονομέτρηση, τον απόλυτο κυρίαρχο του αγωνίσματος στο ανώτατο επίπεδο. Ο Βέλγος διέλυσε τα χρονόμετρα στο Παγκόσμιο του Κιγκάλι, στο Ευρωπαϊκό του Guilherand Granges και στο πρωτάθλημα Βελγίου, ενώ πρώτευσε και στα αντίστοιχα ετάπ της Ρομανδίας, του Dauphiné και φυσικά του Tour. Δεν νομίζω ότι υπάρχει αθλητής που μπορεί να τον κοντράρει σε αυτό το τερέν (ρωτήστε τον φουκαρά τον Γκάνα που σχεδόν έχει απελπιστεί), ειδικά όταν μιλάμε για επίπεδη διαδρομή. Ο Έβενπουλ ήταν εντυπωσιακός και στην αντοχή, όπου τόσο στο Παγκόσμιο, όσο και στο Ευρωπαϊκό, εξασφάλισε ασημένια μετάλλια, όντας ο καλύτερος πίσω από τον Πογκάτσαρ.
Επίσης κέρδισε το Brabantse Pijl, ενώ ήρθε 2ος στη Λομβαρδία και 3ος στο Amstel. Στα 26 χρόνια του πλέον (τα κλείνει στις 25/1), θα κληθεί να υπερασπιστεί τη φανέλα της Red Bull, στην πιο ηχηρή μετακίνηση της μεταγραφικής περιόδου. Στη γερμανική ομάδα θα έχει προφανώς πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη από τους βοηθούς, το πρώτο ερώτημα όμως που θα πρέπει να απαντηθεί, είναι ο ρόλος που θα κληθεί να υπηρετήσει. Με τον Ρόγκλιτς δεν πρόκειται να έχει πρόβλημα, ο Σλοβένος θα προετοιμαστεί φέτος αποκλειστικά για τη Vuelta, το θέμα θα είναι ο ανερχόμενος και πολλά υποσχόμενος – 3ος πέρυσι στο Tour – Φλόριαν Λίποβιτς. Αμφότεροι θα είναι συναρχηγοί στη Γαλλία, όμως κατά την προσωπική μου άποψη, ο Βέλγος, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, είναι κατώτερος όχι μόνο από τους Πογκάτσαρ και Βίνγκεγκορντ, αλλά και από τον Γερμανό συναθλητή του. Ο γρίφος πάντως θα απαντηθεί τον ερχόμενο Ιούλιο.
Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΕΖΟΝ ΤΗΣ ASTANA
Ξεκινώντας την περσινή σεζόν, η Astana βρισκόταν στον πάτο της βαθμολογίας της UCI, με τους λιγότερους βαθμούς όχι μόνο από όλες τις ομάδες του World Tour, αλλά και από κάποιες ProTour. Όλοι ανεξαιρέτως οι ειδικοί και τα διεθνή ποδηλατικά ΜΜΕ τη θεωρούσαν 100% υποβιβασμένη στο τέλος της χρονιάς, αφού έδειχνε αδύνατο να καταφέρει να καλύψει το τεράστιο κενό που τη χώριζε από τη «σωτηρία». Η συγκομιδή της ομάδας του Καζακστάν το 2023 και το 2024 ήταν τόσο μικρή, που κανείς δε θα στοιχημάτιζε ούτε ένα ευρώ στην παραμονή της στην πρώτη κατηγορία. Λίγοι μόνο πίστεψαν ότι ένας τέτοιος άθλος θα ήταν εφικτός.
Στην κορυφή αυτών των ελάχιστων, ο δικός μας Βασίλης Αναστόπουλος, που με έναν ευφυέστατο προγραμματισμό και μια προσεκτική και στηριγμένη σε επιστημονικά και στατιστικά δεδομένα επιλογή αγώνων και συμμετοχών, αλλά και την 100% αφοσίωση των αθλητών στον στόχο, πέτυχαν το αδιανόητο. Όχι μόνο κράτησαν την Astana στο World Tour, αλλά είχαν και την τέταρτη υψηλότερη βαθμολογία μέσα στο 2025 με 16.712 βαθμούς (πολύ πάνω από τους 13.607 συνολικά βαθμούς που είχε συλλέξει η ομάδα τα δυο προηγούμενα χρόνια), πίσω μόνο από τους «κολοσσούς» UAE, Visma και Lidl Trek! Ένα ακόμα μεγάλο στοίχημα κερδισμένο από έναν εκ των κορυφαίων προπονητών σε όλον τον κόσμο, που έχουμε την τύχη να εκπροσωπεί την ελληνική ποδηλασία – μαζί με τον Γιάννη Ταμουρίδη – στο υψηλότερο επίπεδο.
ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ 2025
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και στο τέλος του 2025 είχαμε σημαντικές αποχωρήσεις αθλητών από την αγωνιστική δράση. Στην κορυφή όλων βρίσκεται ο Γκέρεντ Τόμας, που λίγους μήνες πριν κλείσει τα 40 του χρόνια, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να αποσυρθεί, βάζοντας και επίσημα τέλος όχι μόνο στη δική του καριέρα, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά που πρωταγωνίστησε κυρίως την προηγούμενη δεκαετία. Ο Ουαλός, νικητής του Γύρου Γαλλίας το 2018, ανέβηκε πέντε φορές σε βάθρα μεγάλων γύρων (τρεις στο Tour και δυο στο Giro), όλες μετά τα 32 του χρόνια, αφού μέχρι τότε ήταν κυρίως βοηθός πολυτελείας του Κρις Φρουμ.
Ο Τόμας κατέκτησε το Παρίσι-Νίκαια (2016), το Dauphiné (2018), τη Ρομανδία (2021) και την Ελβετία (2022), ενώ αναδείχθηκε πρωταθλητής Μεγάλης Βρετανίας τόσο στην αντοχή (2010), όσο και στο χρονόμετρο (2018). Στην πίστα, πήρε δυο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στην ομαδική καταδίωξη (2008 & 2012) και αναδείχθηκε τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στο ίδιο αγώνισμα (2007, 2008 & 2012). Ένας σταθερός αθλητής, εξαιρετικός βοηθός αλλά και αρχηγός, από τις πιο συμπαθείς παρουσίες στο πελοτόν, ξεχώριζε πάντοτε από τον σήμα κατατεθέν του λευκό σκελετό στα γυαλιά. Γνώρισε την αποθέωση στη γενέτειρά του, το Κάρντιφ, στο τελευταίο ετάπ του Γύρου Βρετανίας που ήταν και το δικό του επίσημο «αντίο». Σίγουρα θα μας λείψει, αλλά θα συνεχίσουμε να τον έχουμε κοντά μας, πλέον από το πόστο του αγωνιστικού διευθυντή στην Ineos.
Μιλώντας για συμπαθείς παρουσίες, περνάμε στον Ρομάν Μπαρντέ (Picnic PostNL), που στα 35 του χρόνια ολοκλήρωσε τη δική του αγωνιστική καριέρα, αμέσως μετά το τέλος του περσινού Dauphiné. Η μεγάλη ελπίδα των Γάλλων την προηγούμενη δεκαετία, για να κατακτήσει τον Γύρο Γαλλίας, αλλά και ένας από τους πιο αγαπημένους αθλητές τους, ανέβηκε δυο φορές στο βάθρο του Tour (2ος το 2016 και 3ος το 2017), αλλά βρέθηκε απέναντι στην παντοδύναμη Sky τα χρόνια της κυριαρχίας του Κρις Φρουμ. Άλλες τέσσερις φορές μπήκε στην πρώτη δεκάδα της γενικής, ενώ δυο φορές ήταν στην πρώτη δεκάδα και στο Giro.
Ήταν 2ος το 2024 και 3ος το 2018 στο Liége-Bastogne-Liége και 2ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2018, στο αγώνισμα της αντοχής, χάνοντας τον τίτλο στο σπριντ από τον Αλεχάνδρο Βαλβέρδε. Στο Tour κέρδισε 4 ετάπ, το βραβείο του πιο επιθετικού αθλητή (2015) και τη φανέλα των βουνών (2019), ενώ έχει πάρει και ένα ετάπ στη Vuelta (2021). Κλασικός ανηφορίστας «παλαιάς κοπής», ο Μπαρντέ ξεχώρισε για τη μαχητικότητα, αλλά και το ήθος του, σφραγίζοντας – μαζί με τον Τιμπό Πινό – μια ολόκληρη εποχή για τη γαλλική ποδηλασία. Τελευταία μεγάλη του στιγμή, η νίκη του το 2024 στο πρώτο ετάπ του Tour, που συνοδεύτηκε από τη μοναδική κίτρινη φανέλα που φόρεσε ποτέ.
Συνεχίζουμε με μια ακόμη πολύ σημαντική αποχώρηση, αυτή του Ράφαλ Μάικα, ενός από τους πλέον αξιόπιστους βοηθούς στις ανηφόρες, παλαιότερα του Αλμπέρτο Κονταδόρ στη Saxo Bank και τα τελευταία χρόνια του Ταντέι Πογκάτσαρ στην UAE. Ο 36χρονος Πολωνός ξεκίνησε την καριέρα του ως αθλητής της γενικής σε μεγάλους γύρους, ανέβηκε το 2015 στην 3η θέση του βάθρου της Vuelta, όμως στη συνέχεια καθιερώθηκε ως βοηθός πολυτελείας στα βουνά. Τερμάτισε τέσσερις φορές στην πρώτη δεκάδα της γενικής στο Giro και άλλες δυο στη Vuelta. Έτρεξε συνολικά 23 μεγάλους γύρους και ολοκλήρωσε τους 20.
Καταπληκτικός ανηφορίστας, ακάματος εργάτης, δεξί χέρι και ο άνθρωπος εμπιστοσύνης του Πόγκι την τριετία 2021-2023, ο Μάικα κέρδισε δυο φορές τη φανέλα των βουνών στο Tour (2014 & 2016) συν τρία ετάπ, καθώς και δυο ετάπ στον Γύρο Ισπανίας. Κατέκτησε τον γύρο της Πολωνίας (2014) και τον γύρο της Σλοβενίας (2017), ενώ αναδείχθηκε δυο φορές πρωταθλητής στη χώρα του στο αγώνισμα της αντοχής (2016 & 2025). Από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του ήταν το χάλκινο μετάλλιο στην αντοχή το 2016 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, πίσω από τους Βαν Άβερματ και Φούγκλσανγκ.
Τόμας, Μπαρντέ και Μάικα είναι – κατά την προσωπική μου άποψη – οι τρεις σημαντικότερες αποχωρήσεις. Υπάρχουν όμως αρκετοί ακόμα, ονόματα που πρωταγωνίστησαν τα προηγούμενα χρόνια. Ας δούμε μερικούς από αυτούς με τυχαία σειρά.
– Αλεξάντερ Κρίστοφ (Uno-X): Σπρίντερ αλλά και σπεσιαλίστας στις κλασικές, ο Αλεξάντερ Κρίστοφ θεωρείται ο κορυφαίος Νορβηγός ποδηλάτης με βάση τις νίκες που έχει πετύχει στην καριέρα του (99). Στα 38 του χρόνια, έχει ένα ζηλευτό παλμαρέ, όπου ξεχωρίζουν 4 ετάπ στο Tour, δυο «μνημεία» (Μιλάνο-Σαν Ρέμο το 2014 και Γύρος της Φλάνδρας το 2015), το Gent-Wevelgem (2019), το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό του 2017 (αντοχή), το ασημένιο μετάλλιο – πίσω από τον Σάγκαν – στο Παγκόσμιο του 2017 (αντοχή) και το χάλκινο μετάλλιο το 2012 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, πίσω από τους Βινοκούροφ και Ουράν (αντοχή).
– Ρουί Κόστα (EF): Ο 39χρονος Πορτογάλος αναδείχθηκε το 2013 παγκόσμιος πρωταθλητής στην αντοχή, στη σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του. Έχει κερδίσει τρία ετάπ στο Tour και ένα στη Vuelta. Τρεις συνεχόμενες χρονιές νικητής του Γύρου Ελβετίας (2012, 2013 & 2014), τρεις φορές πρωταθλητής Πορτογαλίας στη αντοχή και δυο φορές στο χρονόμετρο, ο Κόστα διακρίθηκε ως βοηθός, αλλά και ως πρωταγωνιστής στα ξεκολλήματα.
– Μάικλ Γουντς (IPT): Ένας ακόμα 39χρονος που είπε αντίο στην αγωνιστική δράση, είναι ο Μάικλ Γουντς, αθλητής που επίσης πρωταγωνίστησε στα ξεκολλήματα και τις επιθέσεις από μακριά, παίρνοντας μια νίκη σε ετάπ στο Tour και τρεις στη Vuelta. Ο Καναδός, νικητής το 2019 στο Μιλάνο-Τορίνο και πρωταθλητής στη χώρα του το 2024 στην αντοχή, κατέκτησε το 2018 το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα, επίσης στην αντοχή, πίσω από τους Βαλβέρδε και Μπαρντέ.
– Αλεσάντρο ντε Μάρκι (Jayco AlUla): Συνεχίζουμε με τον επόμενο 39χρονο, τον Αλεσάντρο ντε Μάρκι, έναν ακόμη σπεσιαλίστα στα ξεκολλήματα. Ο Ιταλός κέρδισε το βραβείο του πιο επιθετικού αθλητή στο Tour του 2014, πήρε τρία ετάπ στη Vuelta και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2021 στο Τρεντίνο, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία μικτών ομάδων (mixed team relay).
– Ελία Βιβιάνι (Lotto): Ένας από τους πιο χαρισματικούς σπρίντερ της γενιάς του, ο 36χρονος Ελία Βιβιάνι έχει κατακτήσει νίκες και στους τρεις μεγάλους γύρους (1 στο Tour, 5 στο Giro συν τη φανέλα των πόντων το 2018 και 3 στη Vuelta). Κέρδισε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2019 στην αντοχή (2ος το 2017) και το πρωτάθλημα Ιταλίας, επίσης στην αντοχή, το 2018. Ο Ιταλός έχει πολλές και μεγάλες διακρίσεις και στην πίστα (Omnium, Madison και Elimination), όπου έχει να επιδείξει τρία Ολυμπιακά μετάλλια (χρυσό, ασημένιο και χάλκινο), εννέα μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (3 χρυσά, 3 ασημένια και 3 χάλκινα) και δώδεκα μετάλλια σε Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (8 χρυσά, 1 ασημένιο και 3 χάλκινα).
– Τζόναθαν Καστροβιέχο (Ineos): Ο 38χρονος Ισπανός ξεκίνησε ως σπεσιαλίστας της ατομικής χρονομέτρησης στα χρόνια του στη Movistar, για να μεταμορφωθεί σε έναν από τους κορυφαίους βοηθούς στα βουνά μόλις πήγε στη Sky/Ineos. Έχει αναδειχθεί έξι φορές πρωταθλητής Ισπανίας στο χρονόμετρο, έχει κατακτήσει ένα χρυσό (2016) και ένα ασημένιο μετάλλιο (2018) στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (αμφότερα στο χρονόμετρο), ένα χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2016 (επίσης στο χρονόμετρο) και ένα χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο του 2015 στην ομαδική χρονομέτρηση.
– Τζάκομο Νιτσόλο (Q36.5): Ένας ακόμα Ιταλός σπρίντερ, ο 36χρονος Νιτσόλο πρωταγωνίστησε κυρίως στο Giro, όπου κέρδισε ένα ετάπ (2021) και κατέκτησε δυο φορές τη φανέλα των πόντων (2015 & 2016). Αναδείχθηκε δυο φορές πρωταθλητής Ιταλίας στην αντοχή (2016 & 2020) και πρωταθλητής Ευρώπης – επίσης στην αντοχή – το 2020, μπροστά από τους Ντεμάρ και Άκερμαν.
– Εστέμπαν Τσάβες (EF): Ο πάντα χαμογελαστός «Τσαβίτο», στα 36 του χρόνια πλέον, είχε ως κορυφαία σεζόν της καριέρας του το 2016, όταν πήρε τη 2η θέση στη γενική του Giro (πίσω από τον Νίμπαλι), την 3η θέση στη γενική της Vuelta (πίσω από Κιντάνα και Φρουμ) και τον Γύρο της Λομβαρδίας. Ο Κολομβιανός ήταν ένας χαρισματικός ανηφορίστας, με πέντε ετάπ μεγάλων γύρων στη συλλογή του, τρία στο Giro και δυο στη Vuelta.
– Ομάρ Φράιλε (Ineos): Ένας ακόμα πολύ καλός ανηφορίστας και κυρίως σπεσιαλίστας στα ξεκολλήματα, ο 35χρονος Ισπανός έχει στη συλλογή του ένα ετάπ στο Giro (2017) και ένα στο Tour (2018), ενώ έχει κερδίσει δυο φορές τη φανέλα των βουνών στη Vuelta (2015 & 2016). Το 2021 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ισπανίας στην αντοχή.
– Αρνό Ντεμάρ (Arkéa): Επιστρέφουμε στους σπρίντερ και τον 34χρονο Αρνό Ντεμάρ, που έχει κερδίσει δυο ετάπ στο Tour και οκτώ ετάπ στο Giro (με δυο κατακτήσεις της φανέλας των πόντων, το 2020 και το 2022). Ο Γάλλος έχει στη συλλογή του και ένα «μνημείο», το Μιλάνο-Σαν Ρέμο του 2016, ενώ το 2011 είχε ανακηρυχθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής U23. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα έχει δυο ασημένια μετάλλια, αμφότερα στην αντοχή (2020 & 2022).
– Κέιλεμπ Γιούαν (Ineos): Περνάμε σε έναν ακόμα σπρίντερ, τον «pocket-rocket» Γιούαν, που έχει συμπληρώσει το τρίπτυχο, κερδίζοντας ετάπ και στους τρεις μεγάλους γύρους (5 στο Tour, 5 στο Giro και 1 στη Vuelta). Ο 31χρονος Αυστραλός ταλαιπωρήθηκε στη διάρκεια της καριέρας του από πολλούς τραυματισμούς, γι’ αυτό και αποφάσισε την τόσο πρόωρη «συνταξιοδότηση». Ο Γιούαν έχει και δυο ασημένια μετάλλια σε Παγκόσμια πρωταθλήματα (αμφότερα στην αντοχή), το πρώτο το 2012 στην κατηγορία junior και το δεύτερο το 2014 στην κατηγορία U23.
Πριν κλείσουμε αυτή την ενότητα, να κάνουμε τιμητική αναφορά και στους: Ντάβιντε Τσιμολάι, σπρίντερ και lead-out man, Σαλβατόρε Πούτσιο, βοηθό για χρόνια στη Sky/Ineos, Λουίς Μέιντχες, ανηφορίστα από τη Νότια Αφρική με τρεις παρουσίες στην πρώτη δεκάδα του Tour και Πιέρ Λατούρ, λευκή φανέλα του Γύρου Γαλλίας το 2018 και νικητή ενός ετάπ στη Vuelta.
UPDATE! Λίγες μόνο ώρες μετά τη δημοσίευση της ανασκόπησης του 2025 στο The Cycling Journal, είχαμε μια ακόμα «βόμβα» στην ποδηλατική κοινότητα, αφού ο Σάιμον Γέιτς ανακοίνωσε επίσημα την οριστική του – με άμεση ισχύ – αποχώρηση από την αγωνιστική δράση, αιφνιδιάζοντας τους πάντες! Ο Βρετανός, νικητής του Giro πέρυσι, αποφάσισε να βάλει τίτλους τέλους στην καριέρα του, μετά από 12 χρόνια στην επαγγελματική ποδηλασία, έντεκα εκ των οποίων στην Orica GreenEDGE (πλέον Jayco AlUla) και ένα πέρυσι στη Visma. Μαζί με τον δίδυμο αδελφό του, Άνταμ (UAE), έγραψαν τη δική τους ιστορία στο άθλημα με πολλές και σημαντικές επιτυχίες.
Ο 33χρονος Σάιμον είχε ως μεγαλύτερες διακρίσεις στην καριέρα του τους δυο μεγάλους γύρους, τη Vuelta του 2018 και το Giro του 2025, ενώ συμπλήρωσε και το τρίπτυχο, κατακτώντας νίκες σε ετάπ και στα τρία Grand Tours (3 στη Γαλλία, 6 στην Ιταλία και 2 στην Ισπανία). Κέρδισε τη λευκή φανέλα στο Tour του 2017 και τη φανέλα της σύνθετης βαθμολογίας στη Vuelta του 2018, ενώ ήταν πρώτος και στο Tirreno-Adriatico του 2020. Κλασικός ανηφορίστας, αλλά με σχετικά καλές επιδόσεις και στα χρονόμετρα, διακρίθηκε επίσης και στην πίστα, όπου αναδείχθηκε Παγκόσμιος πρωταθλητής το 2013 στο αγώνισμα των πόντων. Έτρεξε συνολικά 18 μεγάλους γύρους (ολοκλήρωσε τους 13), όπου εκτός από τις δυο νίκες του στη γενική, ανέβηκε μια ακόμη φορά σε τελικό βάθρο (3ος στο Giro του 2021), ενώ είχε ως καλύτερο πλασάρισμα στο Tour, την 4η θέση το 2023, πίσω ακριβώς από τον αδελφό του, Άνταμ. Του ευχόμαστε να απολαύσει όσα στερήθηκε όλα αυτά τα χρόνια και ελπίζουμε να τον ξαναδούμε στο άθλημα από κάποιο άλλο πόστο.
Αυτά λοιπόν για το 2025, εύχομαι καλή χρονιά σε όλες και όλους, καθώς και μια απολαυστική ποδηλατική σεζόν για το 2026!
* Ευχαριστούμε πολύ τον Κωνσταντίνο Μπαντούνα της 24Media για την όμορφη σύνθεση της κεντρικής φωτογραφίας του κειμένου.
